„Panie, czy mógłbyś udawać, że jesteś moim mężem przez jeden dzień?” – szepnęła biała kobieta do czarnego mężczyzny. Prośba ta miała doprowadzić do nieoczekiwanego rezultatu.

Jej oczy złagodniały, widać było ulgę. „Dziękuję”.

Żadne z nich nie wiedziało, że ta mała gra zmieni ich życie.

Następnego dnia Emily zadzwoniła do Derricka, aby ponownie przeprosić go za wciągnięcie w swój osobisty konflikt. Zaproponowała mu kolację w ramach podziękowania. Wbrew swojej ostrożnej naturze, Derrick przyjął zaproszenie.

Podczas grilla w skromnej restauracji na amerykańskim Południu rozmawiali otwarcie. To, co zaczęło się jako luźna pogawędka, przerodziło się w wielogodzinne rozmowy. Emily wyjaśniła, że ​​studiowała historię sztuki, ale porzuciła swoją pasję, ponieważ były mąż ją poniżał. Derrick opowiadał, jak wyczerpany systemem, omal nie zrezygnował z nauczania, ale został, by dać studentom nadzieję, której sam potrzebował.

Odkryli, że potrafią się razem śmiać. Emily delikatnie droczyła się z Derrickiem, opowiadając o jego obsesji na punkcie statystyk baseballowych; Derrick droczył się z nią, mówiąc o jej uporczywym zwyczaju brudzenia sobie koszuli podczas jedzenia żeberek. Mury wokół nich – jego powściągliwość, jej ciągły strach – powoli zaczęły się kruszyć.

Mijały tygodnie. Spotykali się bezustannie, bez żadnego udawania. Rola udawanego męża stała się nieistotna. Derrick całkowicie poświęcił się drodze Emily do niezależności. Zachęcał ją do ubiegania się o pracę w galerii w centrum miasta. Ona z kolei namawiała go do opublikowania książki o historii ruchu praw obywatelskich, nad którą potajemnie pracował od lat.

Pewnego wieczoru, wychodząc z galerii, w której Emily została niedawno zatrudniona, stanęła na schodach i spojrzała na niego z wdzięcznością.

„Wiesz, co jest zabawne?” powiedziała. „Poprosiłam cię, żebyś przez jeden dzień udawał mojego męża. A byłeś kimś więcej niż mężczyzna, którego kiedykolwiek poślubiłam”.

Derrick uśmiechnął się i pokręcił głową. „Życie jest pełne niespodzianek”.

Kilka miesięcy później, gdy Emily ponownie przedstawiła Derricka ojcu – tym razem osobiście – Charles spojrzał na niego z tą samą chłodną podejrzliwością. Ale teraz Emily stała wyprostowana, opanowana i niewzruszona.

„To Derrick” – powiedziała stanowczo. „Nie mój skąpy mąż. Mój partner”.

Nieoczekiwanym zwrotem akcji nie było to, że Emily znalazła nowego partnera. Chodziło o to, że na nowo odkryła swój głos, swoje wybory i swoją wolność – a Derrick po drodze odnalazł miłość opartą nie na humorze, lecz na prawdzie.