OKNO, KTÓRE NIE CHCIAŁO SIĘ ZAMKNĄĆ W OHIO — GDZIE MIŁOŚĆ STAŁA SIĘ TAJEMNYM JĘZYKIEM

Tego wieczoru Lily zeszła ze swojego pokoju, trzymając szkicownik.
Evan oglądał lokalne wiadomości z przyciszonym głosem.

„Czy mogę ci coś pokazać?” zapytała.

Wyciszył telewizor. „Oczywiście.”

Otworzyła stronę – rysunek trzech okien.
Dwa były zamknięte. Jedno było uchylone, akurat na tyle, żeby wpadało przez nie światło.

„Co o tym myślisz?” zapytała.

Evan pochylił się do przodu. „Dlaczego tylko jeden otwarty?”

Lily zawahała się. „Bo inni boją się ciemności”.

Zmarszczył brwi. „Windows się nie boi”.

„Ludzie tak robią” – powiedziała cicho.

Na chwilę w pokoju zamarło.
Evan zamrugał, niepewny, jak zareagować.
Potem uśmiechnął się blado. „Masz wyobraźnię, dzieciaku”.

Poklepał ją po ramieniu – gest wydawał się delikatny, ale sprawił, że lekko się wzdrygnęła.

Mara to zauważyła. Zauważyła też, jak szybko Lily udawała, że ​​nic nie zauważyła.

Tej nocy, gdy Lily już spała, Mara stanęła przy tym samym oknie.
Klamka lśniła w świetle księżyca.
Wyciągnęła rękę i lekko ją dotknęła.

Prawie słyszała głos Lily: „Może się otwiera, bo ktoś tego potrzebuje”.

Mara nie zamknęła drzwi.
Zamiast tego wyszeptała: „Jeszcze nie”.