„Bez pieniędzy mojej rodziny” – kontynuowała – „ani koneksji, ani warunkowej zgody”.

Przyciągnąłem ją do siebie, jakby moje ciało podjęło decyzję, zanim mój umysł zdążył ją zakwestionować.

„Jesteś pewien?” – zapytałem. „Ma rację w jednej sprawie – odejście od tego dziedzictwa to nie byle co”.

Sophia się roześmiała, a dźwięk tego śmiechu był jasny i ostry, niczym światło słoneczne przebijające się przez chmury.

„Adrienie Crossie” – powiedziała – „właśnie zakończyłeś fuzję wartą dwa miliardy dolarów, bo mój ojciec cię nie szanował”.

Objęła moją twarz dłońmi.

„Myślę, że rozwiążemy kwestię pieniędzy”.

Wydałem z siebie drżący śmiech, a napięcie w mojej piersi rozluźniło się po raz pierwszy od czasu rozbicia się szkła.

„Kocham cię” – powiedziałem i było to najszczersze, co wiedziałem.

„Ja też cię kocham” – powiedziała, po czym uśmiechnęła się – zaciekle, dumnie, trochę niebezpiecznie. „Nawet jeśli właśnie wypowiedziałeś korporacyjną wojnę mojemu ojcu”.

„Szczególnie dlatego, że wypowiedziałem wojnę korporacjom twojemu ojcu” – powiedziałem.

„Szczególnie z tego powodu” – zgodziła się i pocałowała mnie, jakby podejmując decyzję.

Mój telefon zawibrował na biurku.

Katarzyna.

Odebrałam i włączyłam głośnik, nie odrywając wzroku od Sophii.

„Proszę pana” – powiedziała Catherine, znów rzeczowym tonem – „Harold Blackwood zwołuje nadzwyczajne posiedzenie zarządu. Nasze źródła twierdzą, że rozważają skontaktowanie się z panem bezpośrednio po jego śmierci”.

Spojrzałem na Sophię. Jej oczy rozszerzyły się, już rozumiała, co to znaczy.

„Powiedz im” – powiedziałem do telefonu – „że Cross Technologies może być skłonne omówić fuzję z Blackwood Industries pod nowym kierownictwem”.

Pozwoliłem słowom zawisnąć w powietrzu.

„Nacisk na nowe.”

Usta Sophii rozchyliły się ze zdziwienia.

„Chcesz zapytać mojego ojca z jego własnej firmy” – mruknęła.

„Dam zarządowi wybór” – powiedziałem cicho, bardziej do niej niż do Catherine. „Rozwijaj się albo giń. Co zrobią z tym wyborem, zależy od nich”.

Sophia patrzyła na mnie przez dłuższą chwilę. Potem skinęła głową raz, powoli.

„Nie odejdzie po cichu” – powiedziała.

„Nie spodziewałbym się tego” – odpowiedziałem.

Lekko odchyliła się do tyłu, ocierając kącik oka, po czym parsknęła niepewnym śmiechem.

„Będzie brzydko” – powiedziała. „Prawdopodobnie”.

„Prawdopodobnie” – zgodziłem się.

„Moja mama będzie płakać” – dodała Sophia suchym głosem, w którym słychać było rodzinne schematy. „Zdecydowanie”.

Cicho parsknąłem. „A twój brat?”

Sophia przewróciła oczami ze znużoną czułością. „Mój brat napisze kolejną okropną piosenkę o rodzinnym dramacie”.

Zaśmiałem się, szczerze, co zaskoczyło nas oboje.

„Boże, pomóż nam wszystkim” – powiedziałem.

Sophia się uśmiechnęła, ale jej uśmiech nie był łagodny ani nieśmiały.

Było ostro. Pięknie. Trochę niebezpiecznie.

„Więc” – powiedziała, podchodząc bliżej. „Kiedy zaczynamy?”

Spojrzałem na nią jak na przyszłość, do której dążyłem, nie znając jej imienia.

„A co teraz?” zapytałem.

W ten sposób „nikt”, który spotykał się z księżniczką, stał się człowiekiem, który obalił królestwo.

Nie mieczem.

Nie z armią.

Z prostą prawdą: szacunku się nie dziedziczy. Trzeba na niego zapracować.

A ludzie, którzy odmawiają oddania czegoś, na co zasłużyli, boleśnie się przekonują, że czasem śmieci same się wynoszą, zabierając ze sobą wszystko inne.

W następny poniedziałek Harold Blackwood nie był już dyrektorem generalnym Blackwood Industries.

Nie było to tak dramatyczne, jak by sobie tego życzył – nie było wielkiej konferencji prasowej, na której mógłby to wygłaszać, nie było godnego pożegnania pod hasłem „emerytura”. To była uczciwa decyzja podjęta w zamkniętym pokoju przez ludzi, dla których przetrwanie było ważniejsze od lojalności.

We wtorek Cross Technologies ogłosiło fuzję z nowo zrestrukturyzowaną spółką.

Prasa nazwała to nieoczekiwanym. Analitycy nazwali to bezwzględnym. Internauci nazwali to poetyckim.

Nie nazwałem tego w żaden sposób.

Uznałem to za konieczne.

W środę Sophia przyjęła stanowisko naszego nowego Dyrektora ds. Rozwoju Strategicznego. Odrzuciła ofertę ojca, by sfinansować konkurencyjny projekt, ze złości – bo miała dość przekupywania, nawet za więzy krwi.

A w czwartek…

W czwartek Harold Blackwood odebrał najkosztowniejszą lekcję swojego życia.

Nigdy nie nazywaj kogoś śmieciem, jeśli nie jesteś przygotowany na to, że sam zostaniesz wyrzucony.