Odwołali mój ślub na rzecz ślubu mojej siostry. Uciekłem i patrzyłem, jak wszystko się rozpada.

„Nie widzisz, że twoja siostra nie jest dziś w nastroju?” krzyknął mój ojciec.

Moja siostra uśmiechnęła się szeroko i wybuchnęła śmiechem. „Jak możesz być tak samolubny? Zależy ci tylko na ślubie, a wiesz co? To ja jestem prawdziwą królową tego domu”.

Moja matka skinęła głową chłodno. „Nic się nie stanie, dopóki ona się nie zgodzi”.

Nie sprzeciwiałam się. Nie błagałam ponownie. Po prostu się uśmiechnęłam, spakowałam rzeczy, cicho wyszłam i patrzyłam z daleka, jak ich niby idealna rodzina powoli się rozpada beze mnie.

Mam na imię Sarah, mam 28 lat i aż do dnia ślubu wierzyłam, że mam kochającą rodzinę. Z moim narzeczonym, Michaelem, spędziliśmy ponad rok planując nasz wymarzony ślub. Oszczędziliśmy każdy grosz, zarezerwowaliśmy idealne miejsce, a moi rodzice obiecali wesprzeć nas finansowo, bo byli zdeterminowani, żeby zaprosić połowę swoich znajomych.

Rankiem w dniu mojego ślubu szykowałam się w moim starym pokoju, gdy wpadła moja mama, Patricia, wyraźnie zdenerwowana. Za nią stała moja 25-letnia siostra, Madison, w piżamie, z wczorajszym makijażem wciąż rozmazanym pod oczami.

„Saro, musimy porozmawiać” – powiedziała mama nerwowo, składając ręce.

„Co się stało? Coś nie tak z pokojem?” – zapytałam, siadając przy toaletce i nakładając makijaż.

Madison teatralnie rzuciła się na moje łóżko. „Czuję się okropnie. To dosłownie najgorszy dzień w moim życiu”.

Spojrzałem na nią w lustrze z niepokojem. „Co się stało? Jesteś chora?”

„Mam po prostu zły dzień. Nie dam rady udźwignąć tak dużego wydarzenia” – narzekała.

Moja mama natychmiast podbiegła do niej i zaczęła głaskać ją po włosach. „Kochanie, co możemy zrobić, żeby cię pocieszyć?”

Byłam kompletnie zdezorientowana. „Przykro mi, że źle się czujesz, ale możesz po prostu odpocząć. Nie musisz być druhną, jeśli nie masz siły”.

Wtedy Madison gwałtownie wstała. „Czy powinnam się zrelaksować podczas ślubu? Będzie hałas, zamieszanie i cała uwaga będzie skupiona na mnie”.

„Tak… to mój ślub” – odpowiedziałem powoli.

Mój ojciec, Robert, pojawił się w drzwiach. „Sarah, musimy porozmawiać o czymś ważnym”.