Oddałam nerkę mojej teściowej — 48 godzin później przyjechał mój mąż z kochanką i pierścionkiem zaręczynowym

Nie wiedział, że podpisując ten dokument – ​​zastawiając aktywa, których już prawnie nie posiadał – dopuścił się oszustwa bankowego.

„Miło było robić z tobą interesy” – uśmiechnąłem się.

Trzy miesiące później. Egzekucja.

Julian siedział w swoim biurze z nogami w górze, myśląc, że wygrał.

Drzwi się otworzyły. To nie była policja. Pan Chen i ekipa ochroniarska Sterlinga.

„Wynoś się” – powiedział Chen. „Złamałeś umowę. Jesteśmy właścicielami firmy”.

„Co? Nie! Sprzedaż rośnie!”

„Sprzedaliśmy firmom fasadowym , które stworzyliśmy ” – wyjawił Chen. „A ty dopuściłeś się oszustwa. Zastawiłeś aktywa należące do panny Sterling zgodnie z wyrokiem rozwodowym”.

Julian zbladł. „Gdzie ona jest?”

„Do szpitala” – powiedział Chen. „Odwiedzam twoją matkę. Czeka na finał”.

Julian pobiegł. Pobiegł do szpitala i wpadł do loży VIP.

Znalazł Tiffany plądrującą szkatułkę z biżuterią.

„Ona kradnie!” Beatrice wyszeptała z łóżka.

„Zamknij się, stara wiedźmo!” krzyknęła Tiffany . „Pieniądze zniknęły!”

Wyszłam z cienia. „Właściwie, Tiffany, te pieniądze, które ukradłaś? Namierzyliśmy je. A dziecko?”

Rzuciłam teczkę na łóżko. „Badanie DNA z laboratorium prenatalnego. Grupa krwi B. Julian ma grupę A. Dziecko należy do twojego chłopaka, bukmachera”.

Julian ryknął, rzucając się na Tiffany . „Zniszczyłaś mnie!”

„Zniszczyłeś się!” krzyknęła.

Odtworzyłem nagranie z naszej kolacji dwa wieczory temu. Głos Juliana wypełnił pokój. Moja mama jest ciężarem. Oddaj ją do domu opieki. Tiffany to pomyłka.

Beatrycze wydała z siebie jęk czystego żalu. Jej syn. Jej złoty chłopiec.

„Wynoś się” – powiedziałem do Tiffany . „Policja jest w holu”.

Ona pobiegła.

Teraz zostałem sam, były mąż i umierająca matriarcha.

„Clara” – jęknęła Beatrice , wyciągając w moją stronę kościstą dłoń. „Pomóż mi. Poproś Sterlinga o nerkę. Myliłam się. Jesteście rodziną”.

Spojrzałem na jej dłoń. Potem się cofnąłem.

„Dałam ci kiedyś nerkę, Beatrice. Wyrzuciłaś ją. Kazałaś swojemu synowi się ze mną rozwieść, kiedy krwawiłam. Nie chcesz rodziny. Chcesz części zamiennych”.

„Proszę!” błagał Julian , chwytając mnie za rąbek. „Ona umiera!”

„To ją pociesz” – powiedziałem chłodno. „Bo ja już nie jestem darczyńcą. Jestem prezesem firmy, która cię właśnie eksmitowała”.

Monitor zaczął krzyczeć. Płaska linia.

Beatrice umarła, patrząc na mnie z przerażeniem. Julian upadł, płacząc, nie nad nią, ale nad sobą.

Dwa dni później, na pogrzebie, policja skuła Juliana kajdankami za oszustwo i defraudację. Kiedy wpychali go do radiowozu, spojrzał w górę.

Siedziałem z tyłu mojego Maybacha, w okularach przeciwsłonecznych. Nie uśmiechałem się. Po prostu podniosłem szybę.