Ochroniarz wysłał mnie do wejścia dla personelu na przyjęciu u mojej siostry, nie wiedząc, że jestem właścicielem hotelu w Chicago, którego ochraniał.

„Wysłałem ją do drzwi służbowych, proszę pani. Kierowała się do frontu”.

Madison aż zachichotała. To był ten sam nerwowy, piskliwy śmiech, który miała w liceum, kiedy udawała, że ​​mnie nie zna przed fajniejszymi znajomymi.

„Ci ludzie” – powiedziała, machając lekceważąco wypielęgnowaną dłonią. „Zawsze gubią się, gdzie ich miejsce”.

Ci ludzie.

Jej własna siostra.

Przygryzłam język tak mocno, że poczułam smak miedzi i przeszłam przez to wejście służbowe z wysoko uniesioną głową.

Kuchnia uderzyła mnie jak fala.

Hałas, upał, para, zapach czosnku i przypalanej wołowiny – czysty, piękny chaos. Stal nierdzewna lśniła w świetle jarzeniówek. Garnki syczały. Minutniki piszczały. Gdzieś zmywarka fałszowała popową piosenkę w radiu. Główna sala balowa Grand Meridian mogła być przepychem i iluzją, ale to właśnie tu rozgrywała się rzeczywistość.

Sush chef w białej marynarce i z poważnym wyrazem twarzy zauważył mnie i nie zawahał się.

„Spóźniłaś się” – warknął, wciskając mi w ręce czarny fartuch. „Szafki są po lewej. Potrzebujemy natychmiastowych krewetek”.

„Właściwie to nie…”

Już wyszedł, wrzeszcząc na kogoś innego za zbyt grube siekanie ziół.

Szef kuchni, człowiek o imieniu Felipe, który wyglądał jak wykuty w granicie i karmiony tylko espresso i rozczarowaniem, odwrócił się, słysząc moje niezdecydowane pytanie.