Neurochirurg z Harvard potwierdza istnienie życia po śmierci

Czy mamy duszę? Czy istnieje życie po śmierci? Od zarania dziejów niezliczeni ludzie doświadczali życia po śmierci i wracali, aby opowiedzieć o swoich przeżyciach. Najbardziej niezwykłą historią jest ta, którą przeżył doktor Eben Alexander, neurochirurg wykształcony na Uniwersytecie Harvarda, z 25-letnim doświadczeniem zawodowym. Nie jest to po prostu kolejne z opowieści o zaświatach, które można by zignorować jako halucynacje. Zanim przejdziemy do szczegółów jego doświadczenia po śmierci i wyjaśnimy, dlaczego nie da się go łatwo wytłumaczyć naukowo, przyjrzyjmy się jego historii.

Przed swoim przeżyciem dr Alexander nie wierzył w istnienie niematerialnego ducha. Przeszedł zachodnie akademickie szkolenie medyczne i — jak większość lekarzy — był oddany materialistycznemu postrzeganiu rzeczywistości. Idea duszy wydawała mu się absurdalna. Podobnie jak wielu sceptyków, wierzył, że relacje o życiu po śmierci to jedynie wytwory wyobraźni lub halucynacje.

Jego poglądy uległy radykalnej zmianie po tym, jak zapadł w siedmiodniową śpiączkę spowodowaną ciężkim zapaleniem opon mózgowych o podłożu bakteryjnym. W czasie śpiączki odbył intensywną podróż do świata, który uznał za zaświaty. Doświadczył zarówno sfer niebiańskich, jak i mniej przyjaznych.

Po cudownym powrocie do zdrowia, wbrew wszelkim prognozom, dr Alexander opisał swoje przeżycia w bestsellerze „Dowód na istnienie nieba” (oryg. Proof of Heaven). Twierdzi, że nasze życie na Ziemi to jedynie próba — test dla naszej duszy, który ma jej pomóc w rozwoju i wzroście poprzez miłość i współczucie.

Oto kilka zaskakujących obserwacji, którymi się podzielił:

– Doświadczenie zaświatów było tak realne i wszechogarniające, że życie na Ziemi wydawało się przy nim niczym sztuczny sen.
– Struktura zaświatów oparta była całkowicie na MIŁOŚCI. Miłość była tak dominująca, że zło wydawało się niemal nieistniejące.
– W zaświatach komunikacja odbywała się telepatycznie. Nie było potrzeby mówienia — wszystkie pytania były natychmiastowo i w pełni rozumiane.

Zapytany, co chciałby, aby wszyscy wiedzieli o duchowym świecie, zawsze odpowiada:
„Jesteś nieskończenie cenny i kochany bardziej, niż możesz sobie wyobrazić. Zawsze jesteś bezpieczny. Nigdy nie jesteś sam. Miłość bezwarunkowa i doskonała. Bóg nie zapomina o żadnej duszy.”

Miłość jest bez wątpienia fundamentem wszystkiego. Nie chodzi tu o abstrakcyjną czy niedostępną miłość, lecz o codzienną miłość, którą odczuwamy wobec partnera, dziecka, a nawet zwierząt. W swojej najczystszej postaci jest to miłość bez zazdrości i egoizmu, całkowicie bezwarunkowa.

To rzeczywistość rzeczywistości — wielka, niepojęta prawda, która żyje i oddycha w sercu wszystkiego, co istnieje lub kiedykolwiek istniało. Nie da się zrozumieć, kim jesteśmy, bez poznania tej prawdy i odczuwania jej w ciele i działaniu.

Co z wiarygodnością jego historii?