Na moim własnym przyjęciu z okazji przejścia na emeryturę żona wręczyła mi papiery rozwodowe i powiedziała: „Podpisz tutaj”. Nasze dzieci klaskały i wiwatowały. Podpisałem papiery i odpowiedziałem: „To twój wybór! Nie masz pojęcia, co właśnie zrobiłeś…”

Myśleli, że Jameson wygrywa.

Sądzili, że sędzia uwierzył w historię biednej, porzuconej rodziny.

Jameson uderzył dłonią w barierkę.

„Domagamy się pełnego audytu śledczego Funduszu Inwestycyjnego Bennett” – grzmiał. „Domagamy się natychmiastowego odmrożenia wszystkich aktywów i domagamy się odszkodowania za cierpienie psychiczne zadane tej oddanej matce i jej dzieciom”.

Sędzia, surowa kobieta o nazwisku Justice Halloway, spojrzała na mnie znad okularów.

„Panie Kaufman” – powiedziała – „czy pański klient ma odpowiedź na te zarzuty o ukrywanie aktywów?”

Kaufman nie wstał od razu.

Wziął łyk wody.

Poprawił spinki do mankietów.

Następnie powoli wstał i zapiął kurtkę.

Nie poszedł na środek sali. Pozostał przy stole.

„Wysoki Sądzie” – powiedział Kaufman cichym, ale słyszalnym głosem, który dotarł do każdego zakątka sali. „Pan Jameson ma częściowo rację. Miliony dolarów nie są już dostępne dla pani Bennett i jej dzieci.

„Jednak zarzut, że mój klient je ukrył, jest niezgodny z faktami. Pan Bennett nie ukrył ani grosza”.

Catherine prychnęła na tyle głośno, że protokolant podniósł wzrok.

„A gdzie są pieniądze?” – zapytał Jameson.

Kaufman sięgnął pod stół i wyciągnął pojedynczą, ciężką kasetę bankową. Położył ją z hukiem na stole obrony. Otworzył wieko.

„Pieniądze nie są na koncie offshore” – powiedział Kaufman, wyciągając gruby tom. „Nie są w firmie-fiszce.

„To jest tutaj, w rachunkach”.

Podszedł do ławy sędziowskiej i podał tom sędziemu. Podał kopię Jamesonowi.

Jameson chwycił ją, patrząc zdezorientowany.

„Co to jest?” zapytał Jameson.

„To jest” – powiedział Kaufman – „dziesięcioletnie sprawozdanie finansowe dotyczące wydatków uznaniowych rodziny Bennettów.

„Widzi Pan, Wysoki Sądzie, mój klient to człowiek skrupulatnie prowadzący dokumentację. Każde użycie karty kredytowej, każdy przelew bankowy, każda wypłata gotówki dokonana przez jego żonę i dzieci od 2014 roku została skatalogowana, skategoryzowana i zarchiwizowana”.

Obserwowałem Catherine.

Przestała ocierać oczy.

Pochyliła się do przodu, próbując zobaczyć książkę.

Kaufman zwrócił się w stronę sali sądowej.

„Powodowie twierdzą, że zostali pozbawieni należnej im części” – powiedział. „Obrońca argumentuje, że już spożyli swoją część. W rzeczywistości spożyli ją z obżarstwem graniczącym z patologiczną obżarstwem.

„Spójrzmy na dowód A.

„Catherine Bennett.”

Głos Kaufmana stał się ostrzejszy.

„W ciągu ostatniej dekady pani Bennett obciążyła główne linie kredytowe funduszu kwotą dokładnie 3,2 miliona dolarów”.

Liczba zawisła w powietrzu.

Jameson zamarł.

Katarzyna zbladła.

„Trzy i dwieście milionów?” – powtórzył sędzia, patrząc na księgę rachunkową. „Za co dokładnie?”

Kaufman nie musiał patrzeć na książkę.

Zapamiętał to.

„Ubrania haute couture, Wasza Wysokość – 1,4 miliona dolarów. Biżuteria – 800 000 dolarów. Zabiegi kosmetyczne – 400 000 dolarów”.

Przewrócił stronę.

„A mój osobisty faworyt: pozycja „konsultacje duchowe”, która najwyraźniej dotyczy jasnowidza z Sedony, pobierającego 5000 dolarów miesięcznie za oczyszczenie aury pani Bennett”.

Z tyłu sali sądowej rozległ się śmiech.

Katarzyna zrobiła się czerwona.

„To moje pieniądze” – syknęła. „Jestem jego żoną. Mam prawo utrzymać swój styl życia”.

Kaufman ją zignorował.

Przewrócił kolejną stronę.

„Dowód B” – powiedział. „Brandon Bennett – 32-letni syn, który twierdzi, że jest „kapitalistą wysokiego ryzyka”.

Spojrzałem na Brandona.

Kurczył się na swoim siedzeniu.

Wiedział, co go czeka.

„Według tych zapisów” – kontynuował Kaufman – „fundusz sfinansował sześć oddzielnych przedsięwzięć biznesowych pana Brandona Bennetta: browar rzemieślniczy w Brooklynie w 2016 roku – strata likwidacyjna 200 000 dolarów; firmę arbitrażową kryptowalut w 2018 roku – strata 400 000 dolarów; aplikację do odsprzedaży luksusowych butów sportowych w 2020 roku – strata 500 000 dolarów.

„Łączny kapitał zniszczony przez pana Brandona Bennetta w nieudanych projektach próżności: 1,5 miliona dolarów.

Kwota ta nie obejmuje 300 tys. dolarów wydanych na podróże i rozrywkę w celu promocji tych przedsiębiorstw, które nie przyniosły żadnego przychodu.

Brandon zerwał się na równe nogi.

„To był kapitał zalążkowy!” krzyknął łamiącym się głosem. „Nie możesz mi tego zarzucić. To była inwestycja”.

„To była pożyczka” – poprawił go chłodno Kaufman. „Pożyczka pod zastaw przyszłego spadku. Statut trustu jest bardzo szczegółowy. Kapitał przekazany beneficjentom na przedsięwzięcia biznesowe jest skonstruowany jako zobowiązanie dłużne z możliwością wykupu”.

Jameson gorączkowo przewracał strony. Zdawał sobie sprawę, że jego klient go okłamał. Powiedziano mu, że jestem skąpcem, który nic im nie daje. Książka w jego rękach dowodziła, że ​​byłem źródłem gotówki, którą wyssali do cna.

„I na koniec” – powiedział Kaufman – „dowód C. Rachel Bennett – influencerka”.

Rachel zsunęła okulary przeciwsłoneczne na nos i spiorunowała Kaufmana wzrokiem.