Na 35. urodzinach mojego syna chwycił mikrofon i oznajmił przed wszystkimi: „To przyjęcie w całości opłacił mój przyszły teść, moja matka nie dołożyła do tego ani grosza”. Spokojnie wstałem i wyszedłem. Tego wieczoru po cichu uporządkowałem cały swój plan finansowy, przekazując firmę, którą mozolnie budowałem, komuś innemu. Następnego ranka, kiedy się obudziłem, zobaczyłem… „76 nieodebranych połączeń”.

Tessa pojawiła się u jego boku, jej dłonie władczo obejmowały jego ramię. Miała na sobie szmaragdową zieleń, dokładnie ten odcień, który sprawia, że ​​blondynki wyglądają, jakby urodziły się w lepszym oświetleniu. Jej blond włosy były ułożone w fale, co prawdopodobnie wymagało dwóch godzin i profesjonalnego stylisty gdzieś w salonie przy Knox Street. Szepnęła coś Ryanowi do ucha, a on się roześmiał i przyciągnął ją bliżej. Wyglądali jak z magazynu. Idealni, dopracowani, zupełnie inny świat niż kobieta siedząca samotnie przy stoliku numer siedemnaście.

Podano obiad. Ledwo go poczułam.

Dania pojawiały się i znikały, każde bardziej wyszukane od poprzedniego: smażony łosoś z glazurą cytrusową, polędwica wołowa z puree ziemniaczanym z truflami, maleńkie sałatki ze składników, których nie potrafiłam wymówić. Wokół mnie toczyły się rozmowy o domach wakacyjnych w Aspen, portfelach akcji i ludziach, o których nigdy nie słyszałam. Ktoś przy sąsiednim stoliku wymieniał się spostrzeżeniami na temat wakacji w Disneyu, ale ich oferty obejmowały prywatne wycieczki VIP i pokoje klubowe. Uśmiechałam się uprzejmie, gdy ktoś nawiązywał z nim kontakt wzrokowy, ale przeważnie byłam ignorowana.

Potem pojawił się tort.

Był ogromny. Cztery piętra gorzkiej czekolady i płatków złota, zwieńczone zimnymi ogniami, które trzeszczały i tryskały światłem jak miniaturowe Święto Niepodległości. Wszyscy bili brawo, gdy tort wytaczano. Sala pociemniała. Telefony pojawiły się, by uchwycić ten moment. Kwartet jazzowy ucichł, zastąpiony sykiem i trzaskiem fajerwerków.

Ryan – mój piękny chłopiec, którego wychowałam…