Mojego byłego męża, Ethana Millera, poznałam w liceum.

„Chciałam, żebyś żył… a nie cierpiał z mojego powodu.”

Pochyliłam się i rozpłakałam się w jego piersi.

„Od teraz zostaję. Ile czasu ci zostało… godzina, dzień, miesiąc… jestem tutaj.”

Spojrzał na mnie z mieszaniną miłości i żalu – tymi samymi oczami, które kiedyś obiecywały mi szczęście w deszczowe popołudnie.

Mocno go trzymałam w ramionach, życząc sobie, abym mogła cofnąć czas i wymazać wszystkie te utracone chwile, chwile, które zrozumiałam wcześniej.

Wiem, że spędzam swoje ostatnie dni z mężczyzną, którego kochałam w młodości.

Losu nie da się zmienić. Żaden cud nie przywróci utraconego czasu.

Ale tak czy inaczej…
Mogłem trzymać ją za rękę do samego końca.
Mogłem jej powiedzieć, co zawsze czułem:

“Nigdy nie żałowałam, że cię kochałam… nawet jeśli nasze szczęście skończyło się łzami.”