Moja żona zaczęła wracać do domu po godzinie 21:00 z dziwnymi śladami na nadgarstkach – więc pewnego wieczoru pojawiłem się w jej biurze bez zapowiedzi

„Tak” – powiedziałem spokojnie. „Naprawdę chcę. I myślę, że Lenie też by się to spodobało”.

Przekroiła kanapkę po przekątnej na pół, położyła ją na talerzu i podała mi ze słodkim uśmiechem.

„Więc zróbmy to dobrze, kochanie.  Wszystko .”

Niemowlę w łóżeczku | Źródło: Midjourney

I kiedy tak staliśmy z talerzami w dłoniach, w cichym szumie naszej kuchni, uświadomiłem sobie, że nie byliśmy złamani. Może tylko trochę się poskręcaliśmy, ale wciąż byliśmy razem.

Co najważniejsze, nie ożeniłem się z kobietą, która skrywała sekrety. Ożeniłem się z kobietą, która nosiła niewidzialne peleryny. Tutaj, w domu, w biurze i w obecności Leny.

A czasami te peleryny pozostawiają blizny.