Moja teściowa krzyknęła, że ​​moja córka nie jest córką mojego męża podczas kolacji z okazji Dnia Ojca i zrobiła test DNA: reakcja mojej matki sprawiła, że ​​zbladła

Kiedy się pobraliśmy, Evelyn przyszła w długiej do ziemi białej sukni ozdobionej cekinami, która odbijała światło jak kula dyskotekowa. Ludzie odwracali się, żeby popatrzeć, nie dlatego, że była piękna, ale dlatego, że suknia była ewidentnie suknią ślubną.

Uśmiechała się, jakby cały pokój należał do niej, nie mrugając nawet okiem, gdy ludzie szeptali.

„Czy panna młoda nie powinna ubrać się na biało?” – zapytał jeden z przyjaciół Jamesa.

„Wychowałam go” – powiedziała.

„Ona po prostu go zabrała… i zabrała.”

W głębi duszy jednak złożyłem sobie cichą i stanowczą obietnicę.

Tylko w celach ilustracyjnych

„Możesz kontrolować to wszystko, Jess. Wyszłaś za niego, nie za nią. Dostajesz życie, nie dramat”.

A potem mieliśmy Willę.

James płakał, gdy ją pierwszy raz trzymał. Płakałem za nią, za tą kompletnie obcą osobą, która w jakiś sposób już mnie posiadała…

„Jesteś całym moim światem, Willa” – szepnęłam do niej. „Walczyłabym dla ciebie w wojnach”.

„Te włosy” – powiedział.

« Nikt w naszej rodzinie nie ma takich włosów… Wszyscy mamy proste włosy. Nie falowane i… »

Mamo Evelyn nie wstawaj.