Moja synowa oddała moje miejsce na Hawajach swojej mamie — więc odsunęłam się, usiadłam i po cichu sięgnęłam po telefon

„Kiedy możemy to zrobić?” zapytałem.

„Możemy podpisać umowę jutro” – powiedziała.

„Zrób to” – powtórzyłem.

Następnego popołudnia Kevin przyszedł sam do biura Patricii.

Kiedy wszedł, już tam byłem, siedziałem naprzeciwko biurka Patricii.

Zatrzymał się w drzwiach, gdy mnie zobaczył.

Schudł. Oczy miał zapadnięte, a pod nimi rozmazane cienie. Wyglądał na dziesięć lat starzej niż ostatnim razem, gdy widziałam go na ganku.

„Mamo” – powiedział cicho.

„Usiądź” – powiedziałem.

Nie nieuprzejmie.

Ale też nie ciepło.

Usiadł.

Patricia przesunęła umowę po biurku.

„Ten dokument określa warunki, na jakich dr Hayes wznowi kontakt z wnukami” – powiedziała. „Proszę go uważnie przeczytać przed podpisaniem”.

Kevin to przeczytał.

Obserwowałem jego twarz, gdy przechodził przez kolejne zdania.

Zacisnął szczękę, gdy doszedł do fragmentu o tym, że spadek pozostanie niezmieniony.

Wzdrygnął się na myśl o klauzuli „braku wsparcia finansowego”.

Ale on czytał dalej.

Kiedy skończył, spojrzał na mnie.

„Podpiszę to” – powiedział. „Cokolwiek chcesz. Ja tylko… Ja tylko chcę, żeby dzieci znały swoją babcię”.

„Rozumiesz, na co się zgadzasz?” – zapytałem. „To nie jest tymczasowe. Spadek już stracony. Wsparcie finansowe stracone. Twoja matka – ta, która dała ci wszystko przez trzydzieści osiem lat – wyznacza granice, które nigdy się nie zmienią”.

„Rozumiem” – powiedział.

„Naprawdę?” – zapytałem cicho. „Czy naprawdę rozumiesz, co straciłeś tamtego dnia na lotnisku?”

Oczy Kevina napełniły się łzami.

„Każdego dnia” – powiedział łamiącym się głosem. „Każdego dnia, rozumiem. Straciłem matkę. Straciłem babcię moich dzieci. Straciłem pięć i osiem milionów dolarów. Ale co ważniejsze, straciłem… Straciłem twój szacunek. Twoje zaufanie. Twoją bezwarunkową miłość. I wiem, że nigdy tego nie odzyskam”.

„Masz rację” – powiedziałem. „Nie możesz”.

Skinął głową.

„Wiem” – wyszeptał.

Wziął do ręki długopis.

„Ale jeśli podpisanie tego oznacza, że ​​Tyler i Emma będą mogli cię zobaczyć”, powiedział, „podpiszę to. Podpiszę wszystko”.

Podpisywał każdą stronę i parafował każdy paragraf.

Po skończeniu Patricia poświadczyła dokument notarialnie i zrobiła kopie.

„To teraz prawnie wiążąca umowa” – powiedziała. „Każde jej naruszenie i dr Hayes mogą zerwać wszelkie kontakty”.

Kevin skinął głową.

„Rozumiem” – powiedział.

Wstałem.

„Przyprowadź dzieci do mnie w tę niedzielę o 14:00” – powiedziałem. „Zawieziesz je i odbierzesz o 17:00. Trzy godziny. Jeśli wszystko pójdzie dobrze, omówimy, czy nie byłoby to regularne”.

„Dziękuję” – powiedział łamiącym się głosem. „Bardzo dziękuję”.

„Nie dziękuj mi” – powiedziałem. „Podziękuj Tylerowi i Emmie za napisanie do mnie listu. To dla nich, nie dla ciebie”.

Nadeszła niedziela.

O 13:55 usłyszałem samochód wjeżdżający na mój podjazd. Spojrzałem przez przednią szybę i zobaczyłem sedana Kevina.

Tyler i Emma wysiedli, nerwowo i podekscytowani, ściskając małe plecaki. Kevin został w samochodzie z rękami na kierownicy.

Otworzyłem drzwi wejściowe zanim zdążyli zapukać.

„Babciu!” krzyknęła Emma, ​​biegnąc ścieżką.

Tyler był tuż za nią.

Oboje rzucili mi się w ramiona i przytulili mnie tak mocno, że prawie straciłem równowagę.

„Tak bardzo za tobą tęskniłam” – powiedziała Emma, ​​płacząc mi w koszulę.

„Myśleliśmy, że już nas nie kochasz” – powiedział Tyler.

Uklęknąłem na ganku i przytuliłem ich oboje.

„Nigdy nie przestałem cię kochać” – powiedziałem. „Ani przez sekundę. Byłem zły na twoich rodziców, ale zawsze cię kochałem”.

„Czy możemy wrócić?” zapytała Emma, ​​patrząc mi w oczy. „Proszę?”

„Tak” – powiedziałem. „Możesz przychodzić w każdą niedzielę, jeśli chcesz”.

„W każdą niedzielę?” powtórzył Tyler.

„W każdą niedzielę” – odpowiedziałem.

Przytulili mnie ponownie.