Moja suknia ślubna zniknęła kilka godzin przed ceremonią – to, co wydarzyło się później, wciąż mnie prześladuje

Tej nocy położyłam się spać z uśmiechem. Suknia była na widoku, moja rodzina była wokół mnie i wszystko było gotowe.

Następnego ranka obudziłam się wcześnie, podekscytowana. Zeszłam na dół, żeby jeszcze raz przyjrzeć się mojej sukience.

Ale już go nie było.

Lampa wisiała pusta na wentylatorze sufitowym. Serce mi zamarło.

„MAMO!” krzyknęłam. „Moja sukienka… zniknęła!”

Tylko dla ilustracji.
Zbiegła na dół, wciąż z papilotami na włosach. Jej twarz zbladła, gdy wskazałem na pusty wieszak.

„Może ktoś go przesunął?” – zapytała z nadzieją.

Gorączkowo przeszukał cały dom. Szafy, sypialnie, pralnia – nic. Jake sprawdził nawet podwórko.

Wszyscy byli zdezorientowani i zmartwieni. Wszyscy… oprócz Stacey.

Jej nie było. Mama powiedziała, że wyszła wcześnie, żeby odwiedzić przyjaciółkę.

Żeby się nie rozpadła, zdecydowałam się na starą, kremowobiałą suknię balową, którą znalazłam w szafie. Nie wydawała mi się idealna, ale nie miałam wyboru.

Dwie godziny później stałam z tyłu kościoła, ubrana w luźną sukienkę i próbowałam się uśmiechnąć.