Moja przyrodnia siostra wysłała mi 70 zdjęć, na których są w łóżku, z podpisem: „Jestem jego następną żoną”. Upewniłam się więc…

Pomogłem zabezpieczyć początkowe finansowanie dzięki niewielkiemu dziedziczeniu rodzinnemu, które zostawiła mi moja matka.

Pierwsze dwa lata naszego małżeństwa przebiegały bezproblemowo, ale potem urodziła się Gail i wtedy sprawy naprawdę się skomplikowały.

Narodziny dziecka wystawiają małżeństwo na próbę. Wiem. Ale tam, gdzie ja widziałam okazję do wzmocnienia naszej więzi, Glenn widział w tym pretekst do wycofania się.

Zaczął wracać do domu później, mówiąc, że potrzebuje czasu na ochłonięcie albo że w sklepie jest tłoczno. Twierdził, że płacz nie daje mu zasnąć, więc przeniósł się do pokoju gościnnego, żeby lepiej spać.

Pamiętam dzień, w którym spakowałam jego poduszki i szczoteczkę do zębów, starając się, by wyglądało to na chwilową konieczność, poświęcenie dla jego „stresującej” pracy. Ale kiedy zamknęłam drzwi pokoju gościnnego, ostateczność tego gestu wydała mi się zimnym przeczuciem.

Nie protestowałam. Myślałam, że to przejściowe. Myślałam, że jestem wyrozumiałą kobietą, troskliwą partnerką.

Moja własna matka, niech Bóg ma w opiece jej pragmatyczną duszę, ostrzegała mnie lata temu. Powiedziała:

Meredith, moja droga, kiedy pary przestają dzielić łóżko, stopniowo przestają dzielić wspólne życie.

Podchodziłem do tego lekceważąco, nazywałem to staroświecką tradycją.

Ale kiedy spojrzałem na te puste kartki, usłyszałem tylko jego głos.

A potem była Valérie, moja przyrodnia siostra.

Pojawiła się w moim życiu, gdy mój ojciec ponownie się ożenił i od razu stała się źródłem kłopotów. Dziesięć lat młodsza ode mnie, nigdy nie pracowała, zawsze zdana na łaskę i niełaskę mojej teściowej albo ojca.

Początkowo miała studiować w Szkole Sztuk Pięknych na Florydzie, ale często wyjeżdżała na dłużej do Ohio. Zawsze czarująca, komplementowała Glenna za jego ambicję, sprawiając, że czuł się jak wielki człowiek, którego sobie wyobrażała.

Zawsze było to dla mnie krępujące, ale przypisywałam to charakterowi Valérie: osobie zależnej i potrzebującej uwagi.

Nigdy, nawet przez sekundę, nie pomyślałem, że będzie dzielić łóżko z Glennem.

A potem była jeszcze matka Glenna, Beverly.

Mieszkała rzut beretem ode mnie i odwiedzała mnie o wiele częściej, niż bym sobie tego życzył. Początkowo oferowała pomoc przy Gail, ale szybko przerodziło się to w uporczywą i wyczerpującą krytykę.

Westchnęła dramatycznie, kiedy karmiłam Gail butelką. Komentowała, jeśli moje włosy nie były idealnie czyste albo jeśli kolacja się spóźniała.

Beverly mówiła w taki sposób, że zawsze miałam wrażenie, że robi mi wielką przysługę, udzielając mi wsparcia.

Według niej Glenn był aniołem. Wypolerowany, idealny, z zadziwiającą dojrzałością, jak na swój wiek. Więc za każdym razem, gdy Gail wpadała w złość albo odmawiała pocałunku babci na dobranoc, niemal słyszałam, jak Beverly delikatnie mnie karci.

Pewnego dnia Beverly pojawiła się bez zapowiedzi. Miałem problem z nakłonieniem Gail do zjedzenia warzyw, a Gail, jak jej się wydaje, dostała lekkiego ataku złości.

Beverly obserwowała całą scenę ze skrzyżowanymi ramionami, jakby oceniała. Potem nachyliła się do Gail i powiedziała swoim słodkim głosem:

„Dziecko uczy się od matki. Jeśli Gail jest trudna, może powinieneś spojrzeć w lustro”.

Miałam ochotę krzyczeć. Chciałam mu powiedzieć, żeby wyszedł z mojego domu i nigdy nie wracał.

Ale tego nie zrobiłem.