moja mama py, azeledwie kika dni pozniej jej prawnik wezwal mnie i mojego brata waltera na odczytanie jej

Twierdzili, że są zajęci własnym życiem, ale tak naprawdę po prostu ich to nie obchodziło. Teresa, pozostawiona i samotna, tęskniła tylko za okazjonalnymi wizytami lub zaproszeniami na spotkania rodzinne — a nic takiego nie nastąpiło.

Z czasem Teresa przyjęła do swojego domu samotną matkę, Grace, i jej nastoletnią córkę, Katherine, jako lokatorki.

Nigdy nie powiedziała o nich swoim synom, a oni nigdy nie pytali. Nawet gdy zachorowała, nie było ich. Zmarła, nigdy więcej nie widząc swoich synów — ale nie była sama. Grace i Katherine, które ją głęboko pokochały, zostały przy niej.

Kiedy Thomas i Walter weszli do kancelarii prawnej i zobaczyli siedzące tam Grace i Katherine, na ich twarzach pojawiło się zmieszanie i irytacja.
Wyłącznie w celach ilustracyjnych

„Uspokój się, Thomasie” — powiedział surowo pan Goldberg. „Grace i Katherine są uwzględnione w testamencie, a ty okażesz im szacunek — twoja matka je ceniła”.

Zadowolone miny braci zniknęły, gdy pan Goldberg przeczytał testament. Teresa zostawiła każdemu z nich tylko jednego dolara — strategia prawna, aby uniemożliwić im kwestionowanie jej ostatniej woli. Reszta jej majątku trafiła w całości do Grace i Katherine.

Pan Goldberg ujawnił również, że Teresa potajemnie oszczędzała każdego centa, którego Grace płaciła za czynsz, przeznaczając tę ​​sumę na sfinansowanie studiów Katherine.

Wściekły Walter krzyknął: „Dostaniecie wiadomość od naszego prawnika! Nie odpuścimy!” Thomas spojrzał gniewnie na wszystkich w pokoju i poszedł za bratem.

Potem pan Goldberg uspokoił Grace. „Jeśli ci dwaj cię niepokoją, nie wahaj się zadzwonić do mnie lub na policję”.