Moja córka znalazła ukryte kamery w szatni szkolnej, a dyrektor nie chce nic zrobić… CH2

Część druga:

Tego wieczoru wpadłam do gabinetu dyrektora jak opętana. Moja córka szła obok mnie, a jej telefon wciąż był włączony, a na ekranie widniało to styczniowe zdjęcie. Nie pukałyśmy. Ciężkie drzwi uderzyły o ścianę, grzechocząc oprawionymi dyplomami.

Brat Lynch wciąż tam był, pochylając się nad jej biurkiem ze skrzyżowanymi ramionami. Jego wyraz twarzy mówił, że jeszcze z nią nie skończył. Sama Lynch siedziała sztywno na krześle, z bladą twarzą i zbielałymi kostkami palców na myszce.

Cisnęłam telefon córki na biurko. Kawa rozlała się z jej kubka, skapując na papiery. Na ekranie świeciło zdjęcie drużyny pływackiej ze styczniowym znacznikiem czasu – dwa pełne miesiące przed „powodzią”, która, jak twierdziła, uzasadniała obecność kamer.

„Wyjaśnij to” – zażądałem.

Po raz pierwszy Lynch straciła opanowanie. „Znaczniki czasu mogą być błędne” – wyjąkała. „Przesyłanie uszkodzonych metadanych powoduje… utratę synchronizacji”. Jej głos załamał się na słowie „uszkodzone”.

Jej brat zmrużył oczy, zaciskając szczękę. „Elaine. Kiedy złożyłaś zamówienie na te aparaty?”

Gorączkowo klikała w komputer, foldery otwierały się i zamykały z podejrzaną powolnością. „Nie… nie mam tych plików pod ręką. Znajdę je później”.

Jej brat nachylił się bliżej, jego głos był niski i twardy jak stal. „Znajdźcie ich natychmiast”.

Jedynymi dźwiękami były szum wentylatora komputera i drżące palce córki na klawiaturze. Moja córka stała obok mnie, cicha, ale spokojna, nagrywając wszystko telefonem.

O 21:00 tego wieczoru Sandra napisała mi SMS-a: Rozprawa w sprawie nakazu sądowego w poniedziałek rano, punktualnie o 9:00. Złożyłam trzy dodatkowe wnioski. Ale szanse są marne. Sądy chronią instytucje.

Prawie nie spałem. Moja córka wciągnęła swój materac do mojego pokoju, bo nie chciała być sama. Przeglądała telefon pod kołdrą do świtu, a ja leżałem bezsennie, wyobrażając sobie każdą możliwą zdradę, jaka mogła się kryć za tymi ścianami.

W piątek rano jej telefon bez przerwy wibrował od zrzutów ekranu od kolegów z klasy. Grupowe rozmowy chłopaków żartujących o kupnie nagrań z szatni. Jeden napisał: 50 dolców za kopię. Inny odpowiedział śmiejącymi się emotikonami i wyższą stawką.

Moja córka siedziała przy kuchennym stole, a łzy spływały jej po policzkach, ale jej ręce ani drgnęły. Zapisywała każdy zrzut ekranu, numerowała go, dodawała znaczniki czasu i zapisywała nazwiska w arkuszu kalkulacyjnym na laptopie. Dowód. W wieku czternastu lat moja córka zbierała dowody przeciwko własnej szkole.

Kiedy wjechaliśmy na parking tego popołudnia, wszystko wyglądało jak miejsce zbrodni. Przy krawężniku stały wozy transmisyjne. Rodzice tłoczyli się w grupkach, wskazując palcami i szepcząc. Brat Lyncha stał przy maszcie flagowym z dwoma innymi policjantami, spisując zeznania dziewcząt.

Przez okno biura Lyncha widziałem, jak dwóch funkcjonariuszy wyprowadzało Gary’ego tylnymi drzwiami z kurtką na twarzy. Potknął się na schodach, kurtka się zsunęła, a jego twarz była widoczna na tyle długo, że kamery mogły ją uchwycić.

Znalazłam brata Lyncha i wcisnęłam mu w ręce telefon mojej córki, wyświetlając zdjęcie ze stycznia. Natychmiast zadzwonił do protokołu kontroli pochodzenia, zrobił zdjęcie ekranu telefonu, a następnie poprosił moją córkę o przesłanie mu oryginału mailem. Mruknął coś o „niespójnościach w harmonogramie” i „kto miał dostęp w okresach instalacji”. Jego głos stał się profesjonalny, szorstki i ostry.

Tego wieczoru zadzwoniłem do biura kuratora okręgowego. Trzy przeniesienia później zmęczona sekretarka obiecała „dodać moje obawy do listy”. Za nią usłyszałem dzwoniące bez przerwy telefony.

Następnego ranka w szkole pojawił się młody mężczyzna w spodniach khaki i koszulce polo. Alan Meyers – specjalista ds. bezpieczeństwa IT. Wyglądał jak student, ale poruszał się z cichą pewnością siebie. Rozpakował trzy laptopy i plątaninę kabli, wyjaśniając, jak będzie śledził logowania, odzyskiwał usunięte pliki i mapował dostęp do systemu.

Podczas gdy on pracował, mój telefon znów zawibrował — e-mail od trenera Wyatta, temat: Proszę, nie rezygnuj z naszej drużyny.

Trzy akapity błagające rodziców i pływaków, by nie porzucali programu, który budował przez piętnaście lat. Przysięgał, że nie wiedział o kamerach, i proponował, że jeśli pozwoli, będzie trenował na basenie miejskim.

Przesłałem to na grupowy czat rodziców. Odpowiedzi posypały się natychmiast. Niektórzy rodzice mu uwierzyli – Wyatt zawsze był dobry dla dzieci. Inni twierdzili, że sam się zabezpiecza. Alan zerknął na ekran i mruknął coś o sprawdzeniu logów dostępu Wyatta do poczty.

Tego popołudnia sześć dziewczyn zgromadziło się wokół stołu w jadalni razem z moją córką. Pochylone nad laptopami, tworzyły internetową petycję domagającą się usunięcia kamery. W ciągu dwóch godzin zebrano trzysta podpisów.

Sandra przyszła tego wieczoru z laptopem i górą papierów. Razem złożyliśmy formalny wniosek o zastosowanie przepisów Tytułu IX, domagając się natychmiastowych środków tymczasowych – usunięcia kamery, zmiany przebieralni. Pomogła mi sformułować każde zdanie, tłumacząc prawniczy żargon na coś, co mogłem zrozumieć.

Złożyła również wniosek o udostępnienie wszystkich umów, e-maili i dokumentacji dotyczącej kamer na podstawie ustawy FOIA. „Mają dwadzieścia dni roboczych na odpowiedź” – wyjaśniła – „ale jeśli rozsądnie podejdą do kwestii kontroli szkód, zobaczymy coś szybciej”.

W niedzielny poranek zadzwoniła lokalna gazeta. Reporterka Georgia King chciała wywiadu. Wahałam się – moja córka straciła już tyle prywatności – ale wiedziałam też, że presja opinii publicznej może być naszą jedyną bronią.

W południe okręg wysłał masowego e-maila. Kamery zostały zainstalowane „zgodnie z protokołami bezpieczeństwa” po aktach wandalizmu. „Bezpieczeństwo uczniów jest naszym najwyższym priorytetem”.

Na czacie rodziców wybuchła furia. Niektórzy argumentowali, że nadzór jest uzasadniony ze względu na ochronę mienia. Inni domagali się prywatności. Sandra musiała interweniować, przypominając nam: „Jeśli się złamiemy, przegramy”.

W poniedziałkowy poranek Amy Gordon, koordynatorka ds. Tytułu IX, otrzymała e-mail. Potwierdziła otrzymanie naszej skargi. Jej dochodzenie mogło potrwać do sześćdziesięciu dni, ale zatwierdziła środki tymczasowe: uczniowie mogli się przebierać w alternatywnych, nadzorowanych pomieszczeniach. Obiecała rozpocząć rozmowy kwalifikacyjne w ciągu tygodnia.

Tego popołudnia Alan zadzwonił do mnie. Jego głos był ponury.

„Zasady przechowywania nagrań stanowią, że pliki powinny być usuwane po czterdziestu ośmiu godzinach. Ale znalazłem pliki sprzed trzech miesięcy. Setki godzin nagrań”.

Ścisnęłam blat, aż mnie zabolały kostki. „Gdzie one są przechowywane?”

„Wciąż szukam. Ale one istnieją. I ktoś chciał je zachować.”

Tej nocy Sandra ostrzegła mnie, że szkoły często stosują represje wobec sygnalistów. „Dokumentuj wszystko” – powiedziała. Kupiłam więc córce mały notes i kazałam jej zapisywać każdy komentarz, każdy incydent, każdą próbę zastraszenia.

Skinęła głową i schowała go do plecaka jak zbroję.