Mój zięć nalegał, żeby mój samochód został sprawdzony „ze względów bezpieczeństwa” przed weekendowym wyjazdem. Kiedy po niego jechałam, upuściłam torebkę – i kiedy się schyliłam, zauważyłam ukryte pod spodem małe urządzenie. Nie sprzeciwiłam się. Po cichu je wyjęłam i przymocowałam pod ciężarówką, która już była na drodze. Następnego dnia odebrałam dziwny telefon…

Upadek Dereka nastąpił, bo mnie niedocenił.

Teraz popełnił ten sam błąd na odwrót, zakładając, że skoro go przechytrzyłem, to muszę być równie przestępczy jak on.

„Patricio” – zapytałem – „co muszę zrobić, żeby udowodnić, że nie byłem jego wspólnikiem?”

„Właściwie, pani Brennan” – powiedziała Patricia, a jej uśmiech stał się drapieżny – „myślę, że powinniśmy pozwolić prawnikowi Morrisona przedstawić ten argument”.

“Dlaczego?”

„Bo kiedy Derek Morrison będzie zeznawał, że byłeś jego wspólnikiem w zbrodni, będzie musiał szczegółowo wyjaśnić, jak dokładnie działały jego plany.

Kim były jego pozostałe ofiary.

Ile pieniędzy ukradł każdemu z nich.

Będzie musiał przedstawić dowody swojej działalności przestępczej, żeby cię w to wciągnąć.

Strategia była elegancka w swojej prostocie.

Derek mógłby spróbować pociągnąć mnie za sobą na dno.

Wymagałoby to jednak od niego przyznania się do przestępstw, których prokuratura nie była w stanie samodzielnie udowodnić.

„Próbując przedstawić mnie jako winnego”, powiedziałem powoli, „on będzie musiał przedstawić siebie jako jeszcze bardziej winnego”.

„Dokładnie” – powiedziała Patricia.

„A kiedy ława przysięgłych usłyszy, jak Derek Morrison wyjaśnia, w jaki sposób obierał za cel starsze kobiety, zdobywał ich zaufanie i systematycznie je okradał, nie uznają cię za jego wspólnika.

Będą postrzegać cię jako jedyną ofiarę, która była wystarczająco mądra i silna, żeby stawić opór.

Wyszłam z biura prokuratora okręgowego czując się lżejsza niż przez ostatnie kilka tygodni.

Derek Morrison popełnił jeszcze jeden, ostatni błąd.

Zakładał, że skoro go pokonałem, to muszę być taki jak on.

Prawda była jednak prostsza i bardziej satysfakcjonująca.

Pokonałem go właśnie dlatego, że zupełnie nie byłem do niego podobny.

Derek był drapieżnikiem, który przetrwał polując na bezbronnych.

Byłam kobietą, która przez czterdzieści lat uczyła nastolatków, zarządzała finansami i rozwiązywała problemy, które wydawały się niemożliwe do rozwiązania, dopóki nie podzieliło się ich na mniejsze, łatwiejsze do opanowania części.

Derek myślał, że gra w szachy z naiwną wdową.

Grałem w szachy z mężczyzną, który nawet nie zdawał sobie sprawy, że bierze udział w grze.

Wkrótce ława przysięgłych miała usłyszeć, jak dokładnie zakończył się ten mecz.

Proces Dereka Morrisona rozpoczął się pewnego chłodnego styczniowego poranka, dokładnie cztery miesiące po jego aresztowaniu na moim podwórku.

Siedziałem w pierwszym rzędzie na galerii, ubrany w swój najlepszy granatowy garnitur i czułem, że zaraz obejrzę finałowy akt sztuki, którą pisałem przez wiele miesięcy.

Emma usiadła obok mnie, mocno trzymając moją dłoń.

Ostatnie cztery miesiące były dla niej trudne.

Nie tylko zdrada i upokorzenie związane z odkryciem, że jej narzeczony jest zawodowym przestępcą, ale także proces odbudowy zaufania i umiejętności oceny sytuacji.

Była na terapii.

Wróciła do swojego mieszkania.

I powoli stawała się pewną siebie, niezależną kobietą, jaką zawsze wiedziałam, że może być.

Derek siedział przy stole oskarżonego i wyglądał, jakby w ciągu pięciu miesięcy postarzał się o pięć lat.

Drogie garnitury zniknęły, zastąpione źle dopasowanym strojem obrońcy z urzędu.

Jego włosy siwiały.

Jego twarz była ściągnięta.

W jego oczach malowała się rozpaczliwa kalkulacja, która pojawia się, gdy człowiek wie, że zaraz wszystko straci.

Jego prawnik, zmęczony mężczyzna o nazwisku Bradley Fitzgerald, rzeczywiście zdecydował się na realizację strategii przewidzianej przez Patricię Hernandez.

Ze wstępnych oświadczeń wynika, że ​​Derek Morrison bez wątpienia dopuścił się przestępstw finansowych.

Jednak został zmanipulowany i kontrolowany przez przestępczego geniusza, który wykorzystał jej wiek i widoczną bezbronność jako przykrywkę dla wyrafinowanych oszustw.

Podobno tym zbrodniczym geniuszem byłem ja.

„Szanowni Państwo, członkowie ławy przysięgłych” – powiedział Fitzgerald w swoim oświadczeniu otwierającym – „mój klient popełnił straszne błędy.

Ale nie on był twórcą tych zbrodni.

Prawdziwy przestępca siedzi dziś na tej sali sądowej, przebrany za ofiarę.

Otwarcie Patricii było prostsze.

I o wiele bardziej niszczycielskie.

„Derek Morrison jest drapieżnikiem” – powiedziała.

Przez dwanaście lat obierał sobie za cel starsze kobiety, kradnąc im oszczędności życia i niszcząc im życie.

Jego ostatnia ofiara, Clara Brennan, różniła się od pozostałych tylko jednym.

Ona walczyła.”

Sprawa oskarżenia toczyła się przez trzy dni.

Zeznania poprzednich ofiar Dereka.

Dowody na kradzież tożsamości.

Dokumenty finansowe wykazujące systematyczne kradzieże z wielu kont.

Nagrania jego rozmów z Vincentem Torresem na temat planu porwania.

Kiedy Patricia zakończyła swoją sprawę, Derek wyglądał jak człowiek oglądający własną egzekucję.

Następnie przyszła kolej na obronę.

Bradley Fitzgerald wezwał swojego głównego świadka.