Mój syn się wprowadził, „żebym nie była sama” — kilka miesięcy później przyłapałam go na tym, jak zamieniał mój dom w Los Angeles w tajny motel i planował zamknąć mnie w domu opieki

Miałem mniej niż tydzień na przygotowanie idealnej kontr-pułapki.

We wtorek rano zachowywałem się tak, jakby nic się nie stało.

Zaparzyłem kawę, przygotowałem śniadanie i porozmawiałem z Robertem i Audrey o drobiazgach – pogodzie, najnowszych wiadomościach, sąsiedzie, który pomalował swój dom.

Oni także grali.

Wszyscy byliśmy aktorami w tej makabrycznej sztuce, w której każdy znał inny scenariusz, ale ja miałem przewagę.

Wiedziałem, że grają.

Oni też nie wiedzieli, że to robię.

Gdy tylko Robert wyszedł do pracy, a Audrey poszła do sklepu spożywczego, zadzwoniłem do Ellen ze swojego pokoju, gdy drzwi były już zamknięte.

Opowiedziałem jej słowo w słowo to, co usłyszałem poprzedniego wieczoru.

„Doskonale” – powiedziała z satysfakcją. „W piątek mamy wizytę u skorumpowanego lekarza. To da nam czas. Inspektor miejski odwiedzi twój dom w czwartek. Lepiej, żeby tak się stało, zanim spróbują cię odurzyć”.

„Myślisz, że w tym tygodniu przyjmą gości?” zapytała.

Zastanowiłem się przez chwilę.

„Prawdopodobnie w czwartek i piątek wieczorem. Zawsze jest wtedy większy ruch.”

Ellen zamyśliła się.

„Następnie ustalimy termin wizyty inspektora na czwartek wieczorem, kiedy dom będzie pełen żywych dowodów.”

Przez kolejne dwa dni utrzymywałem doskonałą formę.

Zachowywałam się jak słodka, ufna babcia. Zapytałam Audrey, czy potrzebuje w czymś pomocy. Zaproponowałam Robertowi jego ulubione ciasteczka, które upiekłam specjalnie dla niego – te z kawałkami czekolady i orzechami włoskimi.

Wydawali się zrelaksowani i przekonani, że ich plan pozostał nienaruszony.

W środę wieczorem Audrey pokazała mi nawet broszurę.

„Znalazłam ośrodek zdrowia, który oferuje badania profilaktyczne dla osób w twoim wieku” – powiedziała, podając mi błyszczący papier. „Mamo, może zabiorę cię w piątek? Seniorzy są chętni na badania.”

Bezpłatny.

Kłamca.

Za tę „kontrolę” mieli zapłacić pięć tysięcy dolarów.

Udawałem szczere zainteresowanie.

„Badanie kontrolne? Cóż, to nie byłoby złe. Dawno nie byłam u lekarza”.

Audrey uśmiechnęła się z ulgą.

„Doskonale. Już się umówiłam na dziesiątą rano w piątek. Pójdę z tobą.”

Skinąłem głową ze słodyczą, podczas gdy w środku krew we mnie wrzała.

Zamykała pułapkę, nie wiedząc, że zamknąłem już wokół niej większą pułapkę.

W czwartek po południu, gdy Audrey i Robert przygotowywali dom na przybycie wieczornych gości, mój telefon zawibrował.

To była wiadomość od Ellen.

Inspektor potwierdził przybycie o 21:00. Policja będzie w pogotowiu w pobliżu. Proszę zostać w pokoju, kiedy przyjedzie. Zajmiemy się wszystkim.

Moje serce zaczęło bić szybciej.

Dziś wieczorem.

Tej nocy ich świat zacznie się walić.

Zgodnie z oczekiwaniami, goście zaczęli przybywać około godziny siódmej tego wieczoru. Najpierw młoda para z dużymi plecakami. Potem trzy kobiety, które najwyraźniej wybrały się na babski wypad. Potem samotny biznesmen z teczką i małą walizką.

O godzinie 20:30 w moim domu przebywało już siedmiu obcych ludzi.

Audrey odegrała swoją rolę jako doświadczona gospodyni. Robert pomógł im z bagażami. Pokazał im pokoje. Uśmiechnął się profesjonalnie.

Niby byłem w swoim pokoju i czytałem, ale tak naprawdę czekałem i obserwowałem zegar.

Każda minuta wydawała się godziną.

Ósma czterdzieści. Ósma pięćdziesiąt. Pięć minut do dziewiątej.

I wtedy usłyszałem dźwięk, na który czekałem.

Dzwonek do drzwi.

Stanowczy. Autorytatywny.

To nie był dzwonek do drzwi oczekiwanego gościa.

To był dzwonek do drzwi kogoś, kto miał władzę.

Usłyszałem szybkie kroki, głos Roberta pytającego z wnętrza: „Kto tam?”, a potem silny męski głos z zewnątrz.

„Inspektorze Miejski. Proszę otworzyć drzwi.”

Cisza. Ciężka, gęsta cisza.

Potem usłyszałem dźwięk powoli otwieranych drzwi.

„Inspektorze, czy jest jakiś problem?” zapytał Robert głosem, który próbował brzmieć spokojnie, ale mu się to nie udało.

„Otrzymaliśmy anonimową skargę dotyczącą nielegalnego zakwaterowania pod tym adresem” – odpowiedział inspektor, tonem profesjonalnym, ale nieugiętym. „Muszę skontrolować tę nieruchomość”.

„To musi być jakaś pomyłka” – usłyszałem głos Audrey, wyższy niż zwykle. „To prywatna rezydencja. Nie prowadzimy żadnej działalności gospodarczej”.

„W takim razie nie będzie pan miał nic przeciwko, jeśli to sprawdzę” – odpowiedział inspektor. „Mam nakaz kontroli podpisany przez sędziego miejskiego. Jeśli mnie pan dobrowolnie nie wpuści, wrócę z policją i nakazem przeszukania”.

Zapadła cisza.

Wtedy Robert ustąpił.

„Oczywiście, inspektorze. Proszę wejść.”

Uchyliłem drzwi sypialni i wyjrzałem.

Mogłem zobaczyć część salonu.

Inspektorem był mężczyzna po czterdziestce, ubrany w oficjalną koszulę miejską, z notesem w ręku. Za nim stał młodszy mężczyzna, prawdopodobnie jego asystent, z aparatem fotograficznym zawieszonym na szyi.

Zaczęli chodzić po domu.

Inspektor zadawał pytania.

„Ile osób mieszka tu na stałe?”

„Trzy” – odpowiedział Robert drżącym głosem. „Moja matka, moja żona i ja”.

Inspektor rozejrzał się po salonie.

Było siedmiu gości, niektórzy siedzieli na sofie, inni stali, wszyscy mieli zdezorientowane miny.

„A ci ludzie to…?” zapytał inspektor.

Audrey próbowała improwizować.

„Oni są… oni są przyjaciółmi. Przyjaciele w odwiedzinach.”

Inspektor podszedł do jednego z gości, mężczyzny po trzydziestce, ubranego w bluzę z kapturem z logo jakiegoś uniwersytetu z Środkowego Zachodu.

„Czy jest pan przyjacielem rodziny?” – zapytał go inspektor.

Mężczyzna, uczciwy, a może zdenerwowany, odpowiedział: „Nie, proszę pana. Zarezerwowałem pokój online. Zapłaciłem trzydzieści pięć dolarów za noc”.

Twarz Roberta zbladła.

Audrey próbowała interweniować.

„Jest zdezorientowany. Inspektorze, nie wiem, o czym on mówi…”