Mój syn powiedział: „Nic nie dostaniesz ze 160 milionów, które dostała moja mama”. Nie spodziewał się, że prawnik wymieni moje nazwisko.

„Prawie”. Jego ton stał się lekki, rozbawiony. „Nie martw się o drogę powrotną. Dam ci piętnaście dolców za autobus do domu. Potraktuj to jako pożegnalny prezent”.

Potem połączenie się urwało.

Stałem tam przez dłuższą chwilę, wciąż trzymając telefon przy uchu, wsłuchując się w sygnał wybierania. Warsztat, moje sanktuarium, nagle wydał mi się mniejszy, a powietrze gęste.

Gniew, stare uczucie, które skrywałem latami rezygnacji, poruszył się. Nie jak ogień. Jak węgielek.

Nie zaprosił mnie na odczytanie testamentu.

Podsumował