Mój syn powiedział mi: „Nie dostaniesz nic z testamentu ojca opiewającego na 25 000 000 dolarów”. Wtedy prawnik przeczytał jedną linijkę, której się nie spodziewał.

Odeszłam od okna i przepłynęłam przez dom, tak jak przepływa się przez muzeum, które kiedyś należało do ciebie. Na kominku stały oprawione zdjęcia – nasz ślub, nasza wycieczka nad jezioro Champlain, przecięcie wstęgi w nowej aptece w sąsiednim mieście. Większość zdjęć przedstawiała Howarda i mnie. Noel pojawiał się rzadko albo stał z boku, z wyćwiczonym uśmiechem. Moja relacja z pasierbem nigdy nie ziemska. Wciąż pamiętam jego oczy w dniu, w którym Howard przedstawił mnie jako swoją narzeczoną – chłodne, oceniające spojrzenie nastolatka pytającego bezgłośnie: Czego chcesz od mojego ojca?

Jako psycholog rozpoznałam surowość pod tym spojrzeniem. Nie próbowałam zastąpić mu matki – to byłoby naruszeniem, zdradą jego uczuć i pamięci Caroline. Starałam się być przyjaciółką. Dowiedziałam się o jego hobby, znosiłam niekończące się rozmowy o konsolach do gier i jeździe na deskorolce, pomagałam mu w zadaniach z literatury, gotowałam jego ulubione obiady. Nie wtrącałam się; po prostu byłam dostępna.

Czasami lód zdawał się topnieć. Śmiał się z dowcipu, opowiadał historię ze szkoły, przyjmował pomoc bez westchnienia. Potem mur znów się wznosił, wyższy niż wcześniej. Howard przechodził między nami z cierpliwością rozjemcy, zraniony tym, że dwoje ludzi, których kochał najbardziej, nie potrafiło się do siebie zbliżyć. Nigdy nie winił Noela ani nie domagał się miłości dla mnie, ale wiedziałam, że ma nadzieję.