Mój pięcioletni syn marzł w śniegu, podczas gdy moja żona siedziała w środku i się śmiała.

„Co?” krzyknąłem do pielęgniarki. „Kto go zabrał?”

Ten człowiek! Ten, który przyjechał wcześniej z matką! Powiedział, że ją przeniesie!

Dawid.

Podczas gdy demaskowałem ich kłamstwa na komisariacie, Dave wymknął się. Musiał zdać sobie sprawę, że statek tonie. Skorzystał z jedynej siły nacisku, jaka mu pozostała.

Mój telefon zawibrował. Wiadomość tekstowa. Nieznany numer.

To było zdjęcie. Leo nieprzytomny na tylnym siedzeniu samochodu.

Potem SMS: „Chcę kody dostępu do twoich zagranicznych kont. Twoich oszczędności. Do wszystkiego. W przeciwnym razie wyłączę ogrzewanie i wrzucę to do strumienia, gdzie nigdy tego nie znajdziesz”.

Wpatrywałem się w telefon.

Dave nic nie wiedział o przesłuchaniu. Nie wiedział, że policja już go szuka. Był zdesperowany. A zdesperowany tchórz to najniebezpieczniejsza rzecz na świecie.

Nie odpowiedziałem. Nie zadzwoniłem na policję.

Spojrzałem jeszcze raz na zdjęcie. Przybliżyłem szybę samochodu. Było ciemno, ale było odbicie. Neon. „AL’S 24/7 DINER”.

Wiedziałem dokładnie, gdzie to jest. Było trzy mile stąd, na skraju miasta, niedaleko starego kamieniołomu.

Wyszedłem ze szpitala. Wiatr smagał mnie po twarzy, osuszając pot z czoła.

Policja szukała zbiega. Ja nie szukałem zbiega.

Szukałem celu.

Wsiadłem do pickupa. Sięgnąłem pod fotel pasażera i chwyciłem klucz do kół. Nie był to pistolet, ale był ciężki, zimny i ogromny.

„Zaczekaj chwilę, Leo” – szepnęłam, idąc naprzód. „Tata idzie”.

Rozdział 4: Odwilż.
Kamieniołom był blizną w ziemi, poszarpanym lejem z granitu i czarnej wody, pięć kilometrów od miasta. Latem nastolatki zakradały się tam, żeby pić tanie piwo i skakać z klifów. Zimą było to jałowe, zamarznięte pustkowie, gdzie wiatr wył jak konające zwierzę.

Zgasiłem światła w ciężarówce ćwierć mili dalej. Śnieg padał coraz mocniej, biała płachta zakrywała wszystko. Nie potrzebowałem świateł. Znałem tę drogę. Jeździliśmy nią z Dave’em na rowerach jako dzieci. Wtedy, gdy był jeszcze moim młodszym bratem, a nie potworem, który odebrał mi syna.

Przelotnie zobaczyłem blask tylnych świateł tuż przy krawędzi przepaści.

To było BMW X5 Dave’a. Silnik pracował. Z rury wydechowej buchał dym, który unosił się w ciemne powietrze.

Zaparkowałem ciężarówkę za starym, zardzewiałym sprzętem górniczym i wysiadłem. Klucz do kół był ciężki w mojej dłoni – zimny, ale dodający otuchy.

Przesuwałem się przez śnieg, ukryty pod osłoną. Moje buty nie wydawały żadnego dźwięku; wyjący wiatr tłumił moje kroki. Nie byłem już sierżantem Reynoldsem. Nie byłem już mężem ani bratem. Byłem drapieżnikiem.

Podszedłem na sześć metrów do samochodu. Widziałem wnętrze.

Dave siedział za kierownicą, gorączkowo stukając w telefon. Światło deski rozdzielczej oświetlało mu twarz. Wyglądał na spoconego i zdenerwowanego. Jego wzrok co chwila błądził między lusterkiem wstecznym a telefonem.

A na tylnym siedzeniu… mały guzek pod kurtką. Leo.

Serce waliło mi w gardle, ale ręce pozostały nieruchome.

Nie trafiłem.

Wymachiwałem żelaznym prętem, przepełniony złością, którą gromadziłem przez osiemnaście miesięcy.

ZNISZCZYĆ.

Szyba od strony kierowcy roztrzaskała się. Odłamki bezpiecznego szkła poleciały w stronę Dave’a niczym diamenty. Krzyknął – wysoki, przenikliwy krzyk – i upuścił telefon.

Zanim zdążył się zorientować, co się dzieje, sięgnęłam przez wybite okno, złapałam go za kołnierz drogiego kaszmirowego swetra i wyciągnęłam do połowy z samochodu.

„Mark! Nie!” krzyknął, wymachując rękami. „Mam broń! Przysięgam na Boga!”

„Nie, nie masz” – warknąłem, ciągnąc go po potłuczonym szkle. „Możesz mieć nóż. Albo butelkę. Ale nie masz broni, Dave. Bo nigdy w życiu nie walczyłeś”.

Rzuciłem go w śnieg. Odczołgał się z powrotem na czworakach, dysząc, a krew lała mu się z rany na czole, gdzie uderzyło go szkło.

„To nie był mój pomysł!” szlochał, unosząc ręce w górę. „To była Sarah! Powiedziała, że ​​masz pieniądze! Powiedziała, że ​​jeśli weźmiemy Leo, dasz nam kody!”

Stałem nad nim, a żelazny pręt zwisał niedbale obok mnie. „Zostawiłeś go na śniegu, Dave. Oglądałeś film i piłeś wino, kiedy mój syn marzł”.

„Myśleliśmy, że nas po prostu uderzy!” – krzyknął Dave łamiącym się głosem. „Nie wiedzieliśmy, że zemdleje! Mark, proszę, jesteśmy braćmi!”

„Bracia” – powtórzyłem. Słowo miało popiół w smaku.

Spojrzałem na niego, szczerze. Był żałosny. Słaby i chciwy człowiek, który dał się namówić kobiecie na zniszczenie własnej rodziny dla pieniędzy. Nie był wart więzienia za jej śmierć.

Ale musiał nauczyć się rozumieć ten ból.

Upuściłem klucz do kół.

„Wstań” – powiedziałem cicho.

“Co?”

„Wstań. Jeśli chcesz mnie zabić, będziesz musiał o to walczyć”.

Dave zawahał się przez chwilę, ale potem dostrzegł swoją szansę. Rzucił się na mnie i rzucił dziko, niezdarnie pięścią.

Nie mrugnąłem. Przebiłem się przez jego gardę, zablokowałem cios lewym przedramieniem i wyprowadziłem prawy prosty w splot słoneczny.

Powietrze uciekło mu z płuc z mokrym sykiem. Zgiął się wpół. Kopnąłem go, przez co upadł twarzą w zamarznięte błoto.

Jęknął i zwinął się w kłębek.

„To” – wyszeptałam, nachylając się do jego ucha – „jest na siniaki na plecach Leo”.

Złapałam go za lewą rękę – tę, w której trzymał kieliszek z winem, gdy mój syn cierpiał – i zgięłam jego mały palec, aż poczułam pęknięcie więzadła.

Krzyknął, a jego wołanie zostało stłumione przez wiatr w kamieniołomie.

„A to” – powiedziałem, wstając – „jest na czas lokautu”.

W oddali zawyły syreny. Niebieskie i czerwone migające światła oświetliły padający na autostradę śnieg. Detektyw Miller znalazł telefon.

Spojrzałem na Dave’a, który zwijał się z bólu w śniegu. „Idziesz do więzienia, Dave. Ty i Sarah. I każdego dnia, który tam spędzicie, chcę, żebyście pamiętali tę chwilę. Pamiętajcie, że pozwoliłem wam żyć”.

Odwróciłam się do niego plecami. Nie miał już dla mnie znaczenia.

Wyrwałem tylne drzwi z BMW.

“Lew?”