Mój narzeczony wyśmiał mnie, nazwał „żałosną” i odwołał nasz ślub publicznie — nie zauważył, że stoję tuż za nim.

Teraz wyglądało to jak coś opuszczonego.

Na ladzie leżał zapasowy klucz Ryana obok karty ratunkowej, przeciętej na pół.

Była tam notatka napisana jego ręką.

Musimy porozmawiać. Nie tak chciałem, żebyś się dowiedział.

Nie w taki sposób chciał, żebym się dowiedział.

Nie, myliłem się. Nie, przepraszam.

Żałuję tylko, że jego plan został przerwany.

Nalałam sobie kieliszek wina z drogiej butelki, którą trzymałam na „specjalną okazję”, po czym stanęłam w kuchni i pozwoliłam sobie poczuć jego ciężar.

Potem zrobiłem to, co zawsze robiłem, gdy życie stawało się chaotyczne.

Sporządziłem listę.

Do kogo zadzwonić.

Co anulować.

Co oddzielić.

Skontaktowałam się z organizatorem. Byli milsi, niż się spodziewałam. Koordynatorka mówiła cicho, jakby już wcześniej słyszała przez telefon złamane serce.

Fotografka zatrzymała zaliczkę, ale życzyła mi wszystkiego najlepszego.

Kwiaciarnia zaproponowała oddanie tych bukietów do domu opieki, co sprawiło, że poczułam ucisk w gardle, którego się nie spodziewałam.

Większość depozytów była bezzwrotna. Pieniądze bolały.

Ale strata pieniędzy nie jest niczym w porównaniu z poślubieniem kogoś, kto uważa mnie za żałosną osobę, podczas gdy ja wydaję to, co zarobię.

Przeniosłam usługi domowe wyłącznie na swoje nazwisko. Zmieniłam kody dostępu. Wyłączyłam wspólne loginy. Rozplątałam wszystko, co po cichu stało się „nasze”, bo pozwoliłam Ryanowi wślizgnąć się do mojego życia, jakby należał do niego z założenia.

O północy poczyniłem realne postępy.

Pisałam do prawdziwych przyjaciół. Do tych, którzy pytali, czy jestem bezpieczna, a nie czy „przesadzam”.

W końcu wpłaciłam zaliczkę na wycieczkę do Włoch, o którą od lat prosił mnie mój najlepszy przyjaciel — wycieczkę, którą zawsze odmawiałam, bo Ryan „potrzebował”, żebym była dostępna na spotkania, które w rzeczywistości przypominały partie golfa, i „wieczory networkingowe”, które w rzeczywistości były kolacjami z jego kumplami.

Około jedenastej mój telefon przestał wibrować.

Wyobraziłam sobie Ryana w barze, opowiadającego każdemu, kto chciał słuchać, że jestem niestabilna, mściwa i niemożliwa.

Jutro obudzi się i dowie się, ile tak naprawdę kosztuje jego styl życia.

Następny poranek to potwierdził.

O siódmej rano ktoś zaczął walić w moje drzwi z taką siłą, że framuga zadrżała.

„Jess! Otwórz! Musimy porozmawiać!”

W głosie Ryana słychać było panikę.

Zniknęła pewność siebie Riverside Grill.

Zniknął jego zadowolony urok.

Poszłam do kuchni i zrobiłam kawę — dobrą kawę, jamajską mieszankę, którą „oszczędzałam” — po czym zaniosłam ją na blat, jakby to był zwykły poranek.

Dudnienie trwało nadal, szalony rytm, który mówił mu, że wciąż wierzy, iż ma tu swoje prawa.

„Jess, wiem, że tam jesteś! Twój samochód stoi na zewnątrz!”

Nie odpowiedziałem.

O wpół do ósmej na korytarzu pojawiła się pani Patterson z sąsiedztwa, trzymając w dłoniach naczynie żaroodporne niczym dar pojednania.

Kochanie – zdawała się mówić jej twarz, zanim jeszcze otworzyła usta.

„Kochanie” – powiedziała cicho – „ten chłopak jest tam od godziny. Chcesz, żebym zadzwoniła na policję?”

Spojrzałam przez wizjer na Ryana, czerwonego na twarzy i zdesperowanego, z włosami wciąż w nieładzie, jakby prawie nie spał.

Poczułem, że coś we mnie osiada – spokój, zdecydowanie.

„Właściwie” – powiedziałem – „tak. To byłoby idealne”.

Walenie nagle ustało, gdy przyjechał radiowóz.

Z mojego okna patrzyłam, jak Ryan się cofnął, jakby widok funkcjonariuszy go zaszokował, jakby nie mógł uwierzyć, że granice mogą mieć migające światła.

Mówił szybko, gestykulując, próbując przedstawić to jako nieporozumienie.

Funkcjonariusze zachowali się profesjonalnie.

Poprosili o dowód, że tam mieszkał.

Nie mógł tego zapewnić.

Powiedzieli mu, że nie może wtargnąć do domu, w którym nie jest zameldowany. Dalsze zakłócanie spokoju szybko by się nasiliło.

Czy zrozumiał?

Nawet z drugiego piętra widziałem wyraz porażki w sposobie, w jaki opadły mu ramiona.

Gdy tylko radiowóz odjechał, mój telefon zawibrował.

Ryan — pod numerem, którego zapomniałem zablokować.

Naprawiłem to niedopatrzenie, podczas gdy poczta głosowa wypełniała się tekstem, który jego zdaniem mógł zadziałać.

Około południa Sarah pojawiła się w moich drzwiach.

To było… interesujące.

Była jedyną osobą przy tym stole, którą kiedyś nazywałam przyjaciółką.

„Jessica, proszę” – powiedziała, a jej oczy zaszkliły się. „Ryan jest wrakiem człowieka. Przesiaduje na kanapie u Marcusa. Nie stać go nawet na zakupy spożywcze. Jesteś okrutna”.