Mój mąż w sylwestra dostał prezent od swojej pierwszej miłości – po jego otwarciu minęło pół roku, odkąd go nie było

Zostawiła cię lata temu. A teraz chce, żebyś… Co? Wychował jej dziecko?

„Nie zapytała mnie wprost” – dodał, a jego głos lekko się załamał. „Nie słowami. Ale nie miała nikogo innego. Jej mąż odszedł, gdy Aiden usłyszał diagnozę. Bez rodziny. Bez wsparcia. Tylko ona i chłopiec”.

Miałam wrażenie, że nie mogę oddychać, jakby ściany się zaciskały.

„I tak po prostu zostawiłeś rodzinę, żeby do niej pojechać? Nic mi nie mówiąc? Sześć miesięcy bez ani jednego słowa?”

„Byłam w szoku, Claire. Nie wiedziałam, w co się pakuję. Myślałam, że wyjadę na kilka dni, żeby pomóc jej się ogarnąć. Ale kiedy już tam dotarłam…”

Pocierał twarz, jakby tłumił to w sobie od miesięcy.

Ona już umierała.

Logan spojrzał mi prosto w oczy i po raz pierwszy zobaczyłem, jak ciężar wszystkiego go przytłacza.

Zostałem. Opiekowałem się nią… i Aidenem. Nie chciałem tak długo znikać. Ale po jej śmierci nie mogłem go tam zostawić. Nie miał dokąd pójść, nikt go nie chciał.

Milczałam, bo miałam zbyt dużo miejsca — gniew i rozpacz walczyły o tę samą przestrzeń.

Wszystko, co powiedział, było prawdą, a jednocześnie w jakiś sposób błędne.

Logan powoli wstał i ruszył w stronę korytarza.
„Chciałbym, żebyś kogoś poznał”.

Zawołał cicho, jego ton był łagodniejszy niż wcześniej. „Aiden? Hej, kolego. Chodź tu.”

Chwilę później zza rogu wyjrzał chłopiec, ostrożnie i niepewnie.

Miał duże brązowe oczy i miękkie, okrągłe policzki. Ściskał w ramionach pluszowego misia, jakby to była jedyna rzecz, która trzymała go w świecie, który wydawał się zbyt wielki i nieznany.

Spojrzał na mnie i uśmiechnął się – nerwowo, ale z nadzieją.

W tym momencie coś we mnie pękło.

Nadal byłem zły. A nawet wściekły.

Ale jestem matką.

A to, co zobaczyłem na twarzy tego chłopaka, nie było wyrazem manipulacji, poczucia winy ani niczego skomplikowanego.

To była nadzieja. I odrobina strachu.

Pierwsze kilka tygodni było brutalne – każdego dnia musieliśmy chodzić po potłuczonym szkle.

Nie wiedziałam, jak rozmawiać z Loganem, nie chcąc krzyczeć. Nie wiedziałam, jak patrzeć na Aidena, nie ściskając gardła.

Ale próbowaliśmy, bo czasami próbowanie to wszystko, co możesz zrobić.