Mój były zięć otworzył drzwi, blady na twarzy i drżącym głosem: „Czy pani jest panią Doris?”, dwa lata po tym, jak noc, w którą moja córka Lauren kazała mi spakować rzeczy i opuścić jej dom, zostawiając mnie płaczącą na ulicy, a teraz oboje muszą przyjść do mnie po pomoc, po tym, jak dowiadują się, że dom, który sprzedają, jest już zapisany na chłopaka, którego kiedyś przyjęłam, a który obecnie jest chirurgiem.

Przez chwilę nie mogłam mówić. Minęło prawie 15 lat, odkąd ostatni raz słyszałam ten głos. Ostatnim razem Scott miał 18 lat i właśnie miał wyjechać na studia. Teraz był mężczyzną, znanym kardiochirurgiem, milionerem, a ja byłam tylko starą nianią, która zmieniała mu pieluchy.

„Halo, kto mówi?” – nalegał.

Przełknęłam ślinę.

„Scott, to ja. Doris.”

Cisza po drugiej stronie trwała zaledwie sekundę, ale wydawała się wieczna. Potem jego głos zmienił się całkowicie. Stał się ciepły, niemal chłopięcy.

„Doris? Moja Doris? O mój Boże, tak długo mnie nie było. Jak się masz? Gdzie jesteś? Czemu nigdy nie dzwoniłaś?”

Jego entuzjazm mnie załamał. Łzy same napłynęły mi do oczu.

„Scott, ja… wybacz mi, że dzwonię tak nagle, ale…”

Nie mogłam dokończyć. Płacz mnie dusił.

„Doris, oddychaj. Spokojnie. Co się stało? Powiedz mi.”

Jego głos był tak delikatny, tak zaniepokojony.

Opowiedziałam mu wszystko. Zawalony budynek. Stracone mieszkanie. Telefon do Lauren. Odrzucenie Marka. Drzwi zatrzaśnięte przed moim nosem. Słowo „pasożyt”. Dni spędzone na spaniu w samochodzie.

Wszystko to wybuchło w chaotycznym potoku bólu.

Scott słuchał nie przerywając.

Kiedy skończyłem, zapadła krótka cisza. Potem jego głos zabrzmiał inaczej, twardo, z tłumionym gniewem.

„Podaj mi teraz swoją dokładną lokalizację.”

Podałem mu adres stacji benzynowej, na której zaparkowałem.

„Nie ruszaj się stamtąd. Już idę. Daj mi 40 minut. Doris, posłuchaj mnie uważnie. Nie spędzisz ani jednej nocy więcej w tym samochodzie. Słyszysz mnie? Ani jednej nocy więcej.”

Rozłączył się zanim zdążyłem odpowiedzieć.

Gapiłam się w telefon, nie mogąc uwierzyć w to, co się właśnie stało. Scott nadchodził. Chłopiec, którego wychowałam. Chłopiec, który wołał do mnie „Mamo Doris”, gdy jego matki nie było w pobliżu. Chłopiec, którego uczyłam jeździć na rowerze. Chłopiec, który płakał w moich ramionach, gdy inne dzieci się z niego naśmiewały.