Moi rodzice zrezygnowali z mojego ślubu, żeby zrobić przyjęcie, ale nie mieli pojęcia, kogo moja ciotka już wybrała, żeby mnie wspierał.

Kiedy dotarliśmy na przyjęcie, byłam emocjonalnie wyczerpana. Jake, wieczny optymista, próbował podnieść mnie na duchu, powtarzając, że wszystko jest idealne i że liczy się tylko nasza miłość. Miał rację. Ale nie mogłam pozbyć się uczucia zdrady.

Moi rodzice przegapili najważniejszy dzień w moim życiu. Moja siostra wybrała przyjęcie u swojego chłopaka zamiast mnie. I wszyscy oczekiwali, że po prostu się z tym pogodzę.

W miarę upływu nocy starałam się być dzielna. Śmiałam się z toastów, tańczyłam z Jakiem i udawałam, że nic mnie nie boli. W głębi duszy zdrada narastała. Wciąż myślałam o wiadomości od mamy. To nawet nie były prawdziwe przeprosiny, tylko luźne wyjaśnienie, jakby udział w przyjęciu u Amandy był całkowicie uzasadniony. Jakby mój ślub nie był czymś, co mieli traktować priorytetowo.

Kilka znajomych zauważyło ich nieobecność i pytało, gdzie są moi rodzice. Za każdym razem wzruszałam ramionami, odpowiadając ogólnikowo: „Mają inne zobowiązania”. Ale wiedziałam, że wszyscy wyczuwają, że coś jest nie tak.

Za każdym razem, gdy o tym myślałam, serce bolało mnie. Pod koniec wieczoru czułam się bardziej rozdarta niż kiedykolwiek. Z Jakiem spędziliśmy wieczór w otoczeniu ludzi, którzy szczerze nas kochali i wspierali, ale pustka po rodzicach i siostrze była niezaprzeczalna.

Choć bardzo starałam się odepchnąć ból, nie mogłam.

Zawsze byłam tą, która płynęła z prądem, córką, która łatwo wybaczała. Ale tym razem było inaczej. Tym razem rana była głębsza, a przesłanie jasne.

Nie traktowali mojego ślubu priorytetowo.

Nie traktowali mnie priorytetowo.

Kiedy tego wieczoru wychodziliśmy z Jakiem z sali, trzymając się za ręce, zdałam sobie sprawę, że coś się we mnie zmieniło. Nie byłam pewna, czy mogę im to wybaczyć. Nie chodziło tylko o to, że nie przyszli na mój ślub. Chodziło o rażące lekceważenie moich uczuć, o to, że impreza u chłopaka Amandy w jakiś sposób przeważyła nad początkiem mojego małżeństwa.

To bolało w sposób, którego nie potrafię w pełni opisać.