Moi rodzice próbowali ukraść 3 domy wakacyjne na Florydzie — potem sędzia przeczytał mój list i ich twarze zbladły

jej żalach i nadziejach na moją przyszłość.

Pogrzeb był skromny i godny, odbył się w kościele katolickim St. Mary w Homestead. Wszystko zorganizowałam sama, ponieważ moi rodzice twierdzili, że są zbyt pogrążeni w żałobie, by zajmować się szczegółami. To powinien być dla mnie pierwszy znak ostrzegawczy.

Robert i Patricia Thompson przyjechali z Denver wieczorem przed ceremonią, przywożąc ze sobą drogiego prawnika o nazwisku Bradley Hoffman, który niósł wypolerowaną skórzaną teczkę i miał na sobie garnitur, który prawdopodobnie kosztował więcej niż moja miesięczna pensja.

Podczas przyjęcia, kiedy przyjmowałam kondolencje od sąsiadów i przyjaciół Dorothy, zauważyłam, że moi rodzice szeptali do siebie ze swoim prawnikiem. Co chwila zerkali w moją stronę z mimiką, której nie do końca rozumiałam. Czułam, że coś jest nie tak, ale smutek przyćmił mój osąd i założyłam, że po prostu rozmawiają o kosztach pogrzebu lub organizacji pochówku.

Prawdziwy szok nastąpił trzy dni później, kiedy spotkałam się z nimi w mieszkaniu Dorothy, aby rozpocząć sortowanie jej rzeczy. Spodziewałam się, że będzie to emocjonalny, ale oparty na współpracy proces, w którym sprawiedliwie podzielimy jej cenne wspomnienia.

Zamiast tego Robert przybył z teczką pełną dokumentów prawnych i oznajmił, że Dorothy zapisała im wszystko w testamencie.

„Te trzy nieruchomości w Keys należą teraz do twojej matki i do mnie” – powiedział rzeczowo, nawet nie podnosząc wzroku znad papierów. „Dom w Key West, apartament w Marathon i domek letniskowy w Key Largo. Wszystko”.

Poczułem, jak krew odpływa mi z twarzy.

„To niemożliwe, tato. Babcia Dorothy zawsze obiecywała, że ​​kiedyś te miejsca będą moje. Dziesiątki razy powtarzała mi, że chce, żebym je miał, bo tylko ja naprawdę się o nią troszczę”.

Patricia zaśmiała się zimno, a ten dźwięk przeszył mnie na wskroś.