Moi rodzice pozwali mnie do sądu, próbując uzyskać prawo własności do wielomilionowej firmy technologicznej, którą sam stworzyłem. Stali w sądzie, mówiąc, że „wychowywali i wspierali” mnie przez całe życie, z pewnymi siebie uśmiechami na twarzach – aż do momentu, gdy sędzia podszedł do ławy sędziowskiej i mnie rozpoznał. Był to ojciec mojego bliskiego przyjaciela, w imponującej czarnej todze. I w tym momencie ich miny już nie były takie same.

Przy naszym stole, kiedy dorastaliśmy, wszystko kręciło się wokół mojego brata Davida.

„Jak tam proces pozorowany, Davidzie?” – pytał ojciec, krojąc pieczeń niczym sędzia ogłaszający wyrok.

„Myślałeś już, do której kancelarii dołączysz po ukończeniu studiów, Davidzie?” – dodawała mama, uśmiechając się, jakby już widziała jego nazwisko na drzwiach.

A potem byłem ja.

„Aaronie, czy ty nadal… bawisz się komputerami?” – pytał ojciec, a słowo „bawisz się” brzmiało z dezaprobatą.

Wciąż widzę, jak mama zaciskała usta za każdym razem, gdy wspominałem o czymkolwiek poza ścieżką, którą nam wyznaczyli – prawem, rodzinnym biznesem, szacunkiem. David idealnie do tego pasował: wzorowy student, czasopismo prawnicze, staże w firmie mojego ojca. Złote dziecko, tak wypolerowane, że można było się w nim przejrzeć.

Byłem plamą, której nie mogli zetrzeć.

Dzieciakiem, który zarywał noce w piwnicy, ucząc się kodowania. Nastolatek, który opuszczał rodzinne spotkania, żeby skończyć projekt poboczny. Ten, który nie chciał biura na rogu, a mój ojciec zwisał jak przynęta.

Nigdy nie zapomniałem nocy, kiedy po raz pierwszy podsunął mi pomysł dołączenia do firmy.

„Dobrze sobie radzisz z liczbami” – powiedział, stojąc w drzwiach, podczas gdy ja siedziałem pochylony nad laptopem, debugując coś, co wydawało się bardziej żywe niż jakakolwiek nasza rozmowa od miesięcy. „Przydałby nam się taki umysł. Jest ścieżka do partnerstwa, jeśli przestaniesz marnować czas na… startupy i gry”.

Powiedział „startupy” jak choroba. „Gry” jak przestępstwo.

„Nie jestem zainteresowany” – odparłem, nie zadając sobie trudu, żeby od razu podnieść wzrok. „Chcę zbudować coś własnego”.

Ojciec zacisnął szczękę. Mama, stojąca za nim, westchnęła cicho, z rozczarowaniem, które doprowadziła do perfekcji.

„Nie każdy może robić, co chce, Aaronie” – powiedziała. „Potrzebujesz stabilizacji. Potrzebujesz… rodziny”.

Miała na myśli: potrzebujesz nas. Potrzebujesz naszej aprobaty. Potrzebujesz naszego nazwiska.

Ta ironia, lata później, byłaby wręcz zabawna – gdyby mnie niemal nie zniszczyła.