Mogłam sprzedać miliardy jednym telefonem — ale nie wiedziałam, jak rozmawiać z własnymi synami, dopóki niania nie powiedziała jednego zdania

„To najszczęśliwsze miejsce na Ziemi” – przypomina mu.

Ethan patrzy na chłopców, a potem na Sarę. Wyciąga rękę i bierze ją za rękę, splatając ich palce. Zajęło to miesiące powolnych, pełnych szacunku zalotów, nocnych rozmów w kuchni, wspólnej odpowiedzialności, ale w końcu dotarli tutaj. Partnerstwo. Rodzina.

„Nie wiem” – mówi Ethan, patrząc na chaos panujący na trawniku. „Chyba już znalazłem najszczęśliwsze miejsce na ziemi”.

Mason podbiega zdyszany, trzymając dmuchawiec. Ignoruje braci i biegnie prosto do Ethana.

„Tato, patrz! Kwiatek dla ciebie.”

Ethan bierze zioło, jakby to była rzadka orchidea. Zakłada je za ucho.

„Dziękuję, Mason” – mówi.

„Dziękuję za ten dzień” – ćwierka Mason, zanim biegnie z powrotem do psa.

Ethan patrzy, jak odchodzi. Ściska dłoń Sary.

„Dziękuję za ten dzień” – powtarza Ethan.

I po raz pierwszy w życiu miliarder naprawdę poczuł się bogaty.