Mogłam sprzedać miliardy jednym telefonem — ale nie wiedziałam, jak rozmawiać z własnymi synami, dopóki niania nie powiedziała jednego zdania

Ethan spojrzał na swoich synów. „Twoja mama… byłaby zachwycona. Też kochała gwiazdy”.

Chłopcy szeroko otworzyli oczy. „Naprawdę?” – zapytał Liam.

„Tak” – powiedział Ethan, a wspomnienie wypłynęło spod lodu jego żalu. „W podróż poślubną pojechaliśmy na pustynię tylko po to, żeby je zobaczyć. Znała nazwy wszystkich konstelacji”.

„Znasz ich?” zapytał Noah.

Ethan zawahał się. „Znam kilku.”

„Czy możesz nam pokazać?”

„Ja…” Ethan spojrzał na zegarek. Stare nawyki. Za dwadzieścia minut miał telekonferencję z Londonem. Potem spojrzał na trzy pełne nadziei twarze, umazane syropem. „Dziś w nocy. Jeśli niebo będzie czyste. Użyjemy teleskopu w bibliotece”.

„Mamy teleskop?” krzyknęli wszyscy trzej naraz.

Przejście nie przebiegło gładko. Lat zaniedbań nie dało się odwrócić jednym śniadaniem z naleśnikami.

Przez kolejne dwa tygodnie Ethan siedział w domu. Pracował w gabinecie, ale zostawiał drzwi otwarte. Słyszał dźwięki dochodzące z domu. Śmiechy, tupot biegnących stóp, sporadyczne napady złości.

Przyglądał się Sarze. Dowiedział się, że ma dwadzieścia sześć lat, dyplom z psychologii dziecięcej i pochodzi z wielodzietnej rodziny w Ohio. Nie traktowała chłopców jak małych książąt, tylko jak dzieci. Kazała im sprzątać zabawki. Kazała im mówić „proszę”. Nauczyła ich wdzięczności.

Pewnego deszczowego popołudnia Ethan znalazł Sarę w bibliotece, odkładającą książki na półki, podczas gdy chłopcy spali.

„Uczysz ich religii” – powiedział Ethan. Nie było to oskarżenie, tylko obserwacja. Opierał się o ciężkie dębowe biurko, obracając w dłoni szklankę szkockiej, której jeszcze nie spróbował.

Sarah zrobiła pauzę. „Uczę ich wiary, panie Sterling. To różnica. Uczę ich, że są częścią czegoś większego niż ten dom. Że są kochani nie tylko przez ludzi, których widzą, ale przez wszechświat, który ich otacza”.

„Nie jestem religijny” – przyznał Ethan. „Po śmierci Eleny… przestałem wierzyć w jakikolwiek plan”.

„To zrozumiałe” – powiedziała Sarah, odwracając się do niego. „Ale oni też ją stracili. I nie mieli pracy, w której mogliby się pogrążyć. Mieli tylko ciszę, którą po sobie zostawiłeś”.

Ethan wzdrygnął się. To była najodważniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek mu powiedziano. „Myślisz, że ich porzuciłem?”

„Myślę, że się porzuciłaś” – powiedziała cicho Sarah. „A to były tylko straty uboczne. Ale teraz jesteś tutaj. To się liczy”.

„Nie wiem, jak to zrobić” – wyznał Ethan łamiącym się głosem. „Patrzę na nich i widzę ją. I to boli. Za każdym razem boli”.

„Ten ból jest ceną miłości, Ethan” – powiedziała, po raz pierwszy używając jego imienia. „Jeśli tego nie czujesz, to znaczy, że nie żyjesz. Niech to zobaczą. Niech zobaczą, że za nią tęsknisz. Myślą, że jesteś posągiem. Pokaż im, że jesteś mężczyzną”.

Punkt kulminacyjny nastąpił trzy dni później, we wtorek wieczorem.

Burza nor’easter uderzyła w wybrzeże Connecticut. Wiatr wył wokół kamiennego dworu niczym ranne zwierzę. O 2:00 w nocy potężny grzmot wstrząsnął domem, po czym natychmiast zapadła ciemność. Sieć energetyczna uległa awarii. Generatory rezerwowe załączyły się z cichym szumem, ale nagła zmiana z jasnego na ciemny przeraziła trojaczki.

Ethan obudził się słysząc krzyk.

Wyskoczył z łóżka, chwycił latarkę i pobiegł korytarzem w stronę pokoju dziecięcego. Spodziewał się, że Sarah już tam będzie, trzymając latarkę.

Kiedy wpadł do pokoju, zobaczył ich. Chłopcy kulili się w kącie, kurczowo trzymając się koców i szlochając. Sara była tam, klęcząc, próbując wziąć ich wszystkich w ramiona, ale grzmoty były zbyt głośne, a błyskawice zbyt ostre.

„Tato!” krzyknął Mason.