Milioner wyrzuca żonę z domu, żeby być z ciężarną kochanką. Miesiące później, oniemiewa… CH2

Część III

W rezydencji było zbyt cicho.
Edric kiedyś chwalił się jej akustyką, tym, jak pojedynczy śmiech mógł nieść się po marmurowym atrium i odbijać echem niczym oklaski. Teraz jedynym, co odbijało się echem, była jego samotność.

Brooke odeszła, a wraz z nią złudzenie, że zmienił partnerkę. Początkowo, po tym, jak ją wyrzucił, Edric powtarzał sobie, że dokonał czystego rozstania, że ​​bałagan, który po sobie zostawiła, da się zmieść za pomocą drogiej whisky i podpisanych umów o zachowaniu poufności. Ale milczenie potrafi spotęgować żal.

Żyrandol wpatrywał się w niego niczym świadek. Każda odbijająca powierzchnia – polerowane drewno, lustrzany panel, lśniący marmur – odsłaniała zniekształconą wersję jego samego. Nie widział człowieka, który zbudował firmę wartą miliardy dolarów. Widział głupca, który spalił małżeństwo dla dziecka, które nie było jego, i dla kochanki, która grała na nim jak na skrzypcach.

W tygodniach po eksmisji imię Brooke niemal codziennie pojawiało się w brukowcach.

„Przyszła dziedziczka Montrose? Pani wyrzucona z rezydencji”.
„Ciężarna dyrektorka ds. marketingu zauważona z tajemniczym mężczyzną”.

Zdjęcia opowiadały historię, którą już poskładał w całość. Brooke nie zniknęła – po prostu zmieniła adres. Kyle Bishop, jej chłopak, bywalca siłowni i tajny wspólnik, był teraz otwarcie u jej boku. Zdjęcia przedstawiały ich spacerujących po molo w Santa Monica, całujących się na parkingach, z widocznym brzuchem, na którym trzymał rękę.

Dla Edrica relacja z mediami była niczym upokorzenie wyryte w nagłówkach. Koledzy szeptali. Inwestorzy patrzyli na niego inaczej na spotkaniach. Człowiek, którego można było oszukać we własnej sypialni, nie był niezwyciężonym wizjonerem, którego chcieli, by zarządzał ich pieniędzmi.

Ale najgorsze nie były nagłówki ani szepty. Najgorsze było lustro.

Każdego ranka, goląc się, widział tę samą twarz, którą Hannah kiedyś dotykała z czułością. Teraz w oczach, które wpatrywały się w niego, malowała się podejrzliwość, zmęczenie i nieustająca zmarszczka gniewu. Myślał, że rozstanie z nią sprawi, że znów poczuje się młody, pożądany, pełen życia. Zamiast tego poczuł się staro.

Edric zawsze szczycił się swoim podziałem na kategorie. Życie rodzinne, życie zawodowe – oddzielne królestwa. Ale smutek i upokorzenie nie znają granic.

Posiedzenia zarządu stawały się coraz bardziej napięte. Umykały mu szczegóły, zacinały się liczby, które kiedyś recytował niczym poezję. Kiedy firma ogłosiła rozczarowujący kwartał, analitycy nazwali to „korektą”. Wewnątrz zespołu szeptano prawdę: Edric się chwiał.

David Chen, niegdyś jego najbliższy sojusznik, przestał go kryć. „Nie możemy sobie pozwolić na rozproszenie uwagi” – rzucił David ostro pewnego popołudnia, gdy Edric spieprzył prezentację.