Milioner widzi żebrzącą kobietę z dzieckiem w deszczu w drodze na lotnisko i daje jej klucze do swojej willi! Ale to, co odkrywa po powrocie, pozostawia go bez słowa…

Deszcz uderzał w Nowy Jork, rozmywając ostre kąty w szarym płótnie, a jego odbicia tańczyły na śliskim asfalcie. Alexander Grayson ledwo zauważył ulewę. W jego luksusowym samochodzie rytmiczny trzask kropli na przedniej szybie był jedynie szumem tła, gdy w myślach dopracowywał swoją kolejną ofertę sprzedaży. Jako dyrektor generalny jednego z największych imperiów finansowych miasta, precyzja była jego religią. Emocje nie miały miejsca w jego świecie: liczyła się tylko wydajność, kontrola i władza.

Na czerwonym świetle wzrok Alexandra uchwycił niespójny widok. Na rogu ulicy stała młoda kobieta z dzieckiem na rękach, przemoczona przez burzę, jej ciało pochylone wokół dziecka, aby je chronić. Nie miała parasola, tylko znoszony, przemoczony płaszcz, a jej drżące ramiona kurczowo trzymały dziecko w dzikiej desperacji.

Zobaczył ją w lusterku wstecznym, jej oczy były puste, ale płonęły dyskretnym ogniem. W ręku trzymał zwisający kartonowy znak, na którym widniał napis: „Pomocy! Potrzebujemy jedzenia i schronienia”.

Coś go ciągnęło — zapomniany fragment jego własnej przeszłości, do którego rzadko pozwalał sobie wracać. Wspomnienia zimnych nocy, pustych talerzy i gorzkiej walki o ucieczkę od ubóstwa wynurzyły się jak duchy we mgle.

Światło miało zmienić się na zielone. Kierowca wsiadł na jego siedzenie, gotowy do odjazdu.