„Mam tu zapas ubrań i jedzenia na tydzień. Jadę na wakacje z ukochaną i zabieram dzieciaki” – powiedział mój mąż, rzucając torbę z ubraniami prosto na zaśnieżoną werandę daczy. Nie mógł sobie jednak nawet wyobrazić niespodzianki, jaka czekała ich na lotnisku.

„Ona leci sama” – syknął w końcu. „A ty… pożałujesz. Gdzie ty w ogóle jesteś?!

Spojrzałem na ciemne okno, za którym cicho padał śnieg.

„To nie twoja sprawa, gdzie jestem” – powiedziałem. „Dokumenty są tam, gdzie je zostawiłeś. Przyjdź po nie. O ile nie są już kompletnie przemoczone od śniegu”.