Kiedy mój mąż-milioner spojrzał na stół moich rodziców podczas niedzielnego obiadu w Atlancie i powiedział: „Zapraszam moją byłą żonę na ślub twojego brata, jest praktycznie rodziną. Jeśli mi zaufasz, zrozumiesz”, nie trzasnęłam widelcem ani nie wszczynałam kłótni. Podałam mu koszyk z pieczywem i powiedziałam to jedyne zdanie, które chciał usłyszeć.

Reszta kolacji zlała się w jedno wielkie przedstawienie. Derek grał oddanego męża, nostalgicznie wspominającego stare przyjaźnie. Moi rodzice byli zdezorientowani, ale wyrozumiali. Marcus był wściekły, ale powstrzymywał się dla mojego dobra. Simone obok niego niemal wibrowała z oburzenia.

A ja, wyrozumiała żona, kroiłam kurczaka na coraz mniejsze kawałki, podczas gdy mój mąż wciągał moją rodzinę w swoje oszustwo.

Po deserze – słynnym brzoskwiniowym cieście mojej mamy, który smakował mi w ustach jak trociny – Derek…