Kiedy jego partner, pies myśliwski, nagle rzucił się na pozostawioną bez opieki walizkę, hałas lotniska zdawał się ucichnąć w jednej chwili. Rozmowy ustały. Koła zamarły w pół ruchu. To, co później odkryli śledczy, wstrząsnęło zatwardziałymi funkcjonariuszami – niektórzy szeptali nawet, że wyglądało to jak bryła ładunku C4.

Jedyny problem?

Kane stał na straży, z odsłoniętymi zębami, między uzbrojonymi mężczyznami a drżącym szczeniakiem, ponieważ psy rozpoznają niewinność na długo przed ludźmi. Ethan również wyciągnął broń — tylko nie w stronę psa.

Na ludzi, którzy zamierzają zabić dziecko.

„Jeśli go zastrzelicie” – powiedział Ethan niebezpiecznie spokojnie – „napiszecie kolejny nagłówek o martwym zwierzęciu, podczas gdy prawdziwy potwór wyjdzie z tego budynku śmiejąc się”.

Ponieważ Ethan zrozumiał coś, czego garnitury nigdy nie zrozumiały:

Broń nie płacze.

Broń nie drży z bólu.

Broń nie patrzy na ciebie z rozpaczliwą nadzieją, że życie jest warte zaufania.

Ofiary tak.

A co z Kane’em?

Kane nigdy się nie mylił.

Rozdział 3: Człowiek, który chciał patrzeć, jak świat oddycha

W każdej historii jest jakiś złoczyńca.

Ale złoczyńcy rzadko wyglądają jak złoczyńcy.

Polegając na niezrównanych zdolnościach Kane’a, Ethan odkrył coś przerażającego – ktokolwiek umieścił urządzenie, wciąż był w terminalu. Nie uciekał. Nie był przestraszony.

Dozorujący.

Czekamy, czy ludzkość wybierze protokół…

…lub współczucia.

Uważali go za zbyt spokojnego, zbyt kulturalnego, doktora Adriana Mercera, konsultanta medycyny lotniczej, wykładowcę pomocy humanitarnej, uwielbianego naukowca.

Idealna maska.

Do niczego się nie przyznał, uśmiechnął się zbyt uprzejmie, niemal ciekaw, który z nich mrugnie pierwszy.

Ethan wciągnął go do strefy zamkniętej, rzucił nim w stronę szczeniaka, którego skazał, a Kane nie wahał się ani chwili, szczerząc zęby zaledwie kilka centymetrów od gardła Mercera, wydając wyrok instynktownie.

Pewna siebie fasada Mercera zbladła.

Ponieważ potwory mogą być przyczyną koszmarów.

Ale nigdy nie są na tyle odważni, żeby stanąć w środku.

Gdy czas uciekał zbyt szybko, wydarzyło się coś niezwykłego — zwrot akcji, którego nikt nie przypuszczał, że będzie możliwy.

Urządzenie miało zabezpieczenie biometryczne.

Mercer kontrolował to biciem serca.

Jeśli umrze.

Jeśli uciekł.

Gdyby strach zwiększył jego poziom adrenaliny.

System uruchomił natychmiastowe zwolnienie.

Nie został, bo nakazywała mu to arogancja.

Został…

Ponieważ jego obecność była wymagana.

Ponieważ on był kluczem.

I nagle wszyscy uświadomili sobie okrutną prawdę: