Jego rodzina „przypadkowo” rozdarła moją sukienkę na gali dla 200 gości, a mój narzeczony na to pozwolił.

Mój ojciec zadzwonił, włączając głośnik. „Howard, proszę cię o natychmiastowe wycofanie wszystkich inwestycji Harrison Technology z Hayes Real Estate Corporation”.

„Co?” krzyknął Kenneth Hayes. „Nie, nie możesz.”

„Proszę sprawdzić swoje dokumenty, panie Hayes. Posiadamy 35% udziałów w pańskiej firmie. Wycofujemy się ze skutkiem natychmiastowym”.

„To nas zrujnuje” – w głosie Kennetha słychać było panikę.

„Powinieneś był o tym pomyśleć” – powiedział chłodno mój ojciec – „zanim twoja rodzina zaatakowała moją córkę”.

Clarissa dosłownie padła na kolana. „Proszę, panie Harrison, błagam pana. Stracimy wszystko”.

Natasza próbowała się do mnie zbliżyć, tusz do rzęs spływał jej po policzkach. „Emma, ​​bardzo mi przykro. Nie miałam nic złego na myśli. Proszę, musisz mi uwierzyć”.

„Miałeś na myśli każde słowo” – powiedziałam cicho. „Rozdarłeś mi sukienkę. Śmiałeś się, gdy ludzie nagrywali moje upokorzenie. Nazwałeś mnie śmieciem”.

Jessica chowała się za filarem, próbując zniknąć. Brandon wciąż klęczał, ale patrząc na niego, nie czułam niczego. Mężczyzna, którego kochałam, nie istniał. Nigdy nie istniał.

Mój ojciec znowu odezwał się do telefonu. „Howard, skontaktuj się z naszym zespołem prawnym. Chcę postawić zarzuty napaści. Mam dowody wideo z wielu kamer. Sam stream na żywo ma już ponad 2 miliony widzów”.

„Nie” – krzyknęła Clarissa. „Proszę, zrobimy wszystko”.

Spojrzałam na nią ze łzami w oczach, ale z podniesioną głową. „Nic pani nie może zrobić, pani Hayes. Pokazałaś mi dokładnie, kim pani jest. Wszyscy to zrobiliście. A teraz wie o tym cały świat”.

Mój ojciec delikatnie wziął mnie za ramię. „Chodźmy do domu, kochanie”.

Ruszyliśmy w stronę wyjścia. Tłum rozstąpił się w absolutnej ciszy. Słychać było spadającą szpilkę. Brandon podjął ostatnią, desperacką próbę.

„Emma, ​​proszę. Kocham cię.”