Honda, fortuna i spojrzenie innych

To, co nastąpiło, nie było zemstą, lecz konsekwencją.

Niezdarne wymówki.

Ciężka cisza.

Próby uzasadnienia.

A później prawdziwe, trudne dyskusje, bez żadnej inscenizacji.

Prawda jest taka, że ​​najtrudniejszą rzeczą w byciu niedocenianym nie jest zniewaga.

To samotność.

Z czasem nagłówki gazet zbladły. Plotki znalazły inne cele. Szkoła nadal otwierała swoje podwoje każdego ranka. Moje inwestycje trwały. A moja rodzina, powoli i niezręcznie, zaczęła uczyć się czegoś innego niż wartość rynkowa.

Pewnego wieczoru Nathan dał mi mały metalowy brelok.

Wyryto na nim: Wartość nie ma ceny.

Uśmiechnąłem się.

Honda nadal tam jest.

Zawsze się zaczyna.

I za każdym razem, gdy ktoś spojrzy na nią krzywo, robię to, co zawsze:

Uśmiecham się.

Patrzę na zegarek.

I jadę dalej.