Dziewczynka znalazła policjanta z psem i jego partnera krwawiących na śniegu o 2 w nocy — i wszystko się zmieniło -q

Słaby.
Złamany.
Pilny.

Jej kroki stawały się coraz szybsze. Łzy piekły nie ze smutku, lecz z zimna, każde mrugnięcie oka wymagało wysiłku. Potknęła się raz, potem drugi, upadając ciężko i zdzierając rękawiczkę, ale podniosła się ponownie, bo dźwięk był teraz bliżej i wyobraziła sobie, że ktoś leży samotnie, a to zależało wyłącznie od tego, czy będzie się poruszać.

Nie wiedziała, jak długo szła, zanim w końcu zobaczyła coś, co nie było białe.

Ciemny kształt.

A potem jeszcze jeden.

Strach i odwaga zderzyły się w jej małej piersi.

A co, jeśli to byłoby niebezpieczne?
A co, jeśli nie?

Zrobiła jeszcze jeden krok.

I świat stał się bardzo realny.

Odkrycie

Tam, na wpół pochłonięty przez zaspy, leżał mężczyzna w mundurze, o skórze bladej jak księżyc, ustach lekko siniejących, rzęsach oszronionych, z boleśnie skrępowanymi dłońmi owiniętymi liną. Obok niego owczarek niemiecki, zraniony, lecz zdeterminowany, z oczami czujnymi w chwili pojawienia się Sophie, ledwo poruszającym się ogonem, jakby odetchnął z ulgą, widząc w końcu nadzieję w maleńkich bucikach i drżących dłoniach.

„O nie…” wyszeptała Sophie.

Uklękła niezgrabnie obok oficera i potrząsnęła go za ramię.

„Proszę pana? Proszę pana, proszę się obudzić…”

Oczy Noaha zatrzepotały słabo. Z trudem skupił się na twarzy unoszącej się nad nim – miękkich policzkach zarumienionych od zimna, łzach zamarzniętych tuż przy rzęsach, włosach splątanych przez wiatr, niewinności owianej odwagą.

„Radio…” wyszeptał.

Sophie chwyciła rozbite urządzenie i naciskając bezmyślnie przyciski, szlochała, gdy zakłócenia zakłócały jej spokój.

„Proszę… niech ktoś… pomoże…”

Shadow szczeknął, niezbyt głośno, ale wystarczająco głośno.

Gdzieś wiele mil dalej, w radiowozie walczącym z bezlitosnym śniegiem, rozległ się cichy trzask budzącego się do życia dźwięku.

„—psie… człowieku… pomocy…”

Dyspozytor zamarł.

„Powtórz to!”