Dziewczynka krzyknęła: „Zabierzesz go tak, jak zabrałaś moją mamę!” — po czym pobiegła boso po trawie, a pies deptał jej po piętach.

„Wszystko w porządku, dzieciaku?” zapytał cicho Jake. „Gdzie jest twoja mama lub tata?”

Nie odpowiedziała. Jej mała dłoń zacisnęła się na obroży psa, a warga jej drżała.

„On jest głodny” – wyszeptała w końcu. „Próbuję znaleźć jedzenie”.

Jake rozejrzał się – nikogo nie było widać. Zobaczył małą papierową torbę pod ławką: pusty kartonik po soku, pół kanapki, zepsutą zabawkę.

Motocyklista poczuł ucisk w piersi. Przypomniał sobie noce, kiedy spał pod mostem po śmierci żony, ten sam rodzaj chłodu, który przenikał kości i nie chciał odejść.

Zdjął kurtkę i otulił nią dziewczynę.
„Zostańcie na miejscu. Przyniosę wam coś do jedzenia”.

Pobiegł do pobliskiej kawiarni, kupił dwie kanapki, mleko i wodę. Kiedy wrócił, pies stał już na nogach, merdając ostrożnie ogonem.

Dziewczyna urwała kawałek chleba i dała go psu, po czym sama zjadła. Jake się uśmiechnął. „Jak on się nazywa?”

„Cień” – powiedziała. „Znalazł mnie”.

„Znalazłem cię?”

Skinęła głową. „Kiedy mama się nie obudziła… on został ze mną. Uciekliśmy.”

Jake poczuł ucisk w gardle. Nie naciskał dalej. Po prostu usiadł na trawie, pozwalając ciszy się przeciągać. Motocyklista, dziecko i bezdomny – trzy zagubione dusze szukające ciepła w porannym słońcu.

Po chwili w pobliżu przejechał radiowóz. Dziewczyna natychmiast zesztywniała, ściskając Cienia.

„Proszę” – wyszeptała, szeroko otwierając oczy – „nie pozwól im go zabrać. Uśpią go”.

Jake zamarł. Jej słowa uderzyły go z całą mocą.

Spojrzał na nią – drobną, drżącą, o oczach zbyt starych jak na swój wiek. Takich, które widziały zbyt wiele.

„Nie martw się” – powiedział cicho. „Nikt go nie zabierze”.

Jednak gdy spojrzał w stronę drogi, zauważył coś, co zmroziło mu krew w żyłach — dwóch funkcjonariuszy zatrzymało się w pobliżu jego roweru, aby rozejrzeć się po parku.

I patrzyli prosto na nich.