Dyrektor szpitala ją zwolnił — kilka minut później na dachu wylądował śmigłowiec marynarki wojennej

Następnie pobiegła na oddział urazowy nr 1.

Dziewczyna miała drgawki.
Monitorzy krzyczeli.
Prześcieradła były przesiąknięte krwią.

„Co mamy?” – warknęła Amelia.

„Pęknięcie tętnicy udowej” – odpowiedziała Kayla. „Ciśnienie szybko spada”.

„Zaciśnij. TERAZ.”

Henderson podał jej zacisk, a Amelia rzuciła się do akcji – dłonie stabilne, umysł bystry, tętno spokojne. Zatamowała krwawienie. Zatamowała ranę. Ustabilizowała drogi oddechowe. Podała adrenalinę.

Parametry życiowe wzrosły. Powoli. Niepewnie.

Następnie-

Pip.
Pip.
Pip.

„Wróciła!” krzyknęła Margarita.

Klatka piersiowa dziewczyny zrobiła się głębsza, pełniejsza.

„Ona przeżyje” – powiedziała Amelia.

Ale ona się nie uśmiechnęła.

Pobiegła z powrotem do sierżanta policji.

Wyglądał gorzej.

Szara skóra.
Powolne tętno.
Obrzęk klatki piersiowej po jednej stronie.

Zapadnięte płuco.

„Dekompresja igłowa” – powiedziała natychmiast Amelia. „Natychmiast!”

Igła wbiła się w klatkę piersiową, uwalniając syk uwięzionego powietrza. Klatka piersiowa mężczyzny uniosła się nagle, gwałtownie, jak u tonącego, który bierze pierwszy oddech po wyciągnięciu z wody.

Ciśnienie uległo poprawie.

Amelia westchnęła.

„Nie umrzesz dziś w nocy” – wyszeptała.

Jednak kontynuując pracę, zauważyła, że ​​Henderson ją obserwuje — nie z osądem, ale z czymś innym.

Szacunek.
Taki, jakim rzadko go okazywała.

Gdy stan sierżanta w końcu się ustabilizował, podszedł Henderson.

„Nie mrugnąłeś” – powiedziała. „Ani razu”.

„Nie było mnie na to stać”.

Henderson skinął głową i spojrzał na pacjenta.

„Właśnie uratowałeś sierżanta policji i nastolatka w ciągu jednej godziny. Jeśli ktoś nadal uważa, że ​​jesteś lekkomyślny, jest ślepy”.

Amelia otarła pot z czoła.

„Będą myśleć, co chcą. Ja będę dalej wykonywał swoją pracę”.

Następnego ranka słońce wlewało się przez okna SOR-u niczym ciepłe złoto. Oddział ogarnęło wyczerpanie, ale to było to uczucie satysfakcji – takie, jakie przychodzi, gdy życie zostaje cofnięte z krawędzi.

Amelia wyszła na zewnątrz, żeby zaczerpnąć powietrza.

Na terenie szpitala panował gwar, roiło się od reporterów, ekip filmowych i wozów transmisyjnych. W całym kraju rozbrzmiewały nagłówki:

KOBIETA, KTÓRA ZMIENIŁA MEDYCYNĘ RATUNKOWĄ
DR AMELIA GRANT: ZWOLNIONA, PONOWNIE ZATRUDNIONA, REWOLUCYJNA
LEKARZ PRZECIWSTAWIA SIĘ SYSTEMOWI – PONOWNIE RATUJE ŻYCIE

Ochroniarze utworzyli barierę.
Ludzie trzymali transparenty z napisem:

DZIĘKUJEMY, DR. GRANT,
NASZEMU BOHATEROWI W SCRUBS,
WSPÓŁCZUCIE > PROTOKÓŁ

Ale Amelia nie szła w ich kierunku.

Podeszła do ławki przy stanowisku karetek – tej samej, na której siadała w przerwach, gdy czuła, że ​​nie pasuje do tego miejsca.

Ten, w którym płakała w dniu, w którym ją zwolniono.

Usiadła powoli.

I uśmiechnął się.

Nie jestem wielka.
Nie jestem triumfująca.
Po prostu… wdzięczna.

Słychać było kroki.

Nie musiała patrzeć, żeby wiedzieć, kim ona jest.

James usiadł obok niej z dwiema filiżankami okropnej szpitalnej kawy.

„Pomyślałem, że tego będziesz chciał.”