Dałem córce na Gwiazdkę drogi obraz, ale ona nazwała go bezużytecznym, śmieciem. Z tego powodu sprzedałem go za 100 000 dolarów. Kiedy się dowiedziała, mogła tylko milczeć, z sercem pełnym żalu i skruchy.

„Doskonale” – powiedziałem. „Będzie im miło”.

Tego wieczoru, podczas kolacji, dotknąłem ramki podczas rozmowy, z szacunkiem, jakbym żegnał się z czymś bezcennym.

Wzrok Thadiusa podążał za moją dłonią niczym kot za wskaźnikiem laserowym.

„Piękny utwór” – powiedział.

„Niezastąpiony” – odpowiedziałem.

Technicznie rzecz biorąc, to prawda. Nie da się zastąpić czegoś, co nigdy nie było wartościowe.

Reprodukcja kosztowała 200 dolarów. Rama 150. Wyraz jego twarzy później będzie bezcenny.

Tej nocy, w ich sypialni, nie potrzebowałem kamer bezpieczeństwa, żeby wiedzieć, co mówią. Ich głosy niosły się przez podłogę.

„On jest zafascynowany tym portretem” – powiedział Thaddius. „Siedem razy wspominał o jego zachowaniu, bo jest wart fortunę”.

Głos Buli był piskliwy i pełen podniecenia.

„I jest sentymentalny w tej kwestii” – powiedziała. „Sentymentalni starzy mężczyźni podejmują decyzje, których żałują”.

„Co masz na myśli?” zapytał.

„No bo co, gdyby mu się coś stało?” – powiedziała. „Nic… nic złego. Po prostu naturalnie”.

„Mówię, że potrzebujemy planu” – kontynuowała. „Ten portret trafia do mnie. Jedynak”.

„Nie jestem jedynaczką” – poprawiła się. „Lemuel jest w Japonii. Nie interesują go takie rzeczy”.

Cisza.

„Musimy być w testamencie jak należy” – powiedziała w końcu. „Pozostańmy doskonali, oddani, niezastąpieni”.

Odszedłem od ich drzwi i wróciłem do swojego studia. Zamknąłem je na klucz i przeniosłem się do tylnego kąta za stołem kreślarskim.

Duże płótno stało oparte o ścianę, przykryte tkaniną. Przechodziłem obok niego tygodniami, celowo je ignorując.

Teraz odsunęłam tkaninę.

Wyłonił się prawdziwy portret.

Promienna cera. Prawdziwa technika XVIII wieku. Mistrzowska kompozycja.

Prawdziwy obraz Cornelii Duchamp Harrison namalowany w 1789 r.

Odwróciłem go. Na odwrocie, zabezpieczony folią archiwalną, znajdował się oryginalny certyfikat autentyczności. Wycena Christie’s z 1998 roku. Umowa o przekazaniu dzieła do muzeum, podpisana w 2020 roku. Darczyńca anonimowy.

Do plastiku przyczepiona była karteczka samoprzylepna z moim pismem.

„Zostaną ujawnione po mojej śmierci. Niech cieszą się z fałszu. — CH, 2020.”

Zrobiłem zdjęcie i wysłałem je Sidowi.

„Polisa ubezpieczeniowa” – wpisałem.

Potem usiadłem wygodnie i przyjrzałem się arcydziełu wartemu milion dolarów, a potem spojrzałem na telefon, na którym była podróbka z salonu.

„Polują na duchy” – powiedziałem do pustego studia. „Piękne, drogie duchy”.

Ponownie zakryłem prawdziwy portret i znów go ukryłem.

Jutro uroczysta kolacja.

Czas pokazać im, na co zasłużyli swoją „uprzejmością”.

Mój telefon zawibrował.

Sid: „Dokumenty gotowe. Oficjalny urzędnik ds. darowizn dla muzeum od jutra. Jesteś tego pewien?”

Ja: „Oczywiście.”

Sid: „Stracą rozum”.

Ja: „Taki jest pomysł.”

Na górze nadal słychać było stłumione głosy.

„Jeśli będziemy wyjątkowo mili, może rozważy ponowne rozpatrzenie testamentu” – powiedziała Bula.

„Portret mógłby być nasz latem” – odpowiedział Thaddius.

Poszedłem do sypialni i zatrzymałem się w drzwiach.

„Lato” – wyszeptałam. „Optymistyczne”.

Sześć nakryć. Dobra porcelana. Kryształowe kieliszki. Jadalnia wyglądała na gotową na przyjęcie.

Nie było.

Bula wszedł, zobaczył wszystko i zatrzymał się.

„Tato, to jest piękne” – powiedziała. „Z jakiej okazji?”

„Spotkanie rodzinne” – powiedziałem, poprawiając widelec. „Ważne ogłoszenie”.

Jej oczy rozbłysły.

„Ogłoszenie o twoim majątku?” zapytała.

„Czas pewne rzeczy uznać za oficjalne” – powiedziałem.

Prawie wibrowała, gdy pisała pod stołem SMS-a do Thaddiusa.

Przyglądałem się jej twarzy.

Czysta, nieskomplikowana chciwość przebrana za radość.

Zadzwonił dzwonek do drzwi.

„Spodziewasz się kogoś?” zapytała.

„Nasz świadek” – powiedziałem.

Otworzyłem drzwi.

Sid stał tam z teczką w ręku.

Uśmiech Buli zamarł.

„Świadek?” powtórzyła.

Kolacja przebiegała w serdecznej atmosferze. Nalano wina. Pogawędka o drużynie piłkarskiej Braxtona. O zajęciach plastycznych Cellophiny. Thaddius miał na sobie garnitur, który pożyczył z mojej szafy. Nie pasował idealnie.

Po daniu głównym wstałem, unosząc kieliszek.

„Chcę wam wszystkim podziękować za to, że tu jesteście” – powiedziałem. „Rodzina jest najcenniejsza”.

„Tato, to takie miłe” – powiedziała Bula, pochylając się do przodu.

„Rozważałem swoje dziedzictwo” – kontynuowałem. „Co po sobie zostawię”.

„Masz przed sobą lata”, powiedział Thaddius. „Dekady”.

„Być może” – powiedziałem. „Ale mając siedemdziesiąt lat, człowiek myśli o takich rzeczach”.

Zatrzymałem się.

„Podjąłem decyzję w sprawie portretu prababci Kornelii” – powiedziałem.

Oddech Buli ustał.

„Przekazuję to Muzeum Canyon Road” – powiedziałem. „Papiery podpisane. Przelew w przyszłym tygodniu”.

Cisza.

Kieliszek Buli przechylił się. Sid złapał go, zanim się wylał.

„Kim jesteś?” wyszeptała.

Twarz Thaddiusa zmieniała barwy w szybkim tempie – blady krem, pomidorowa czerwień, a w końcu fiolet przejrzałego bakłażana. To było jak oglądanie zachodu słońca na południowym zachodzie.

„Tato, zaczekaj” – powiedziała Bula. Jej głos się załamał. „Ten portret jest w naszej rodzinie od pokoleń”.

„Właśnie dlatego powinien trafić do muzeum” – powiedziałem. „Właściwa konserwacja, kontrola klimatu, bezpieczeństwo”.

„Ale to twoja własność” – powiedziała, wymuszając uśmiech. „Twoja decyzja”.

„Udało mi się” – powiedziałem.

Jej uśmiech stał się cienki i kruchy.

„Czy nie powinieneś był najpierw omówić tego z rodziną?” – zapytała.

„Mówię ci to teraz z grzeczności” – odpowiedziałem. „Muzeum jest zachwycone. Nazwą sali galerii imieniem naszej rodziny. Sala Harrisona”.

Bula tak mocno zaciskała zęby, że martwiłam się o stan jej zębów.

„Tak hojny, tato” – powiedziała zdławionym głosem. „Gratulacje”.

„Muzeum ma szczęście” – dodał Thaddius. Jego ton mówił co innego.

„Oni są” – powiedziałem. „My też. Nasze nazwisko rodowe, zachowane na wieki”.

Sid wyszedł o dziewiątej. Przy drzwiach skinął mi znacząco głową.

„Dobrze zrobione” – wyszeptał.

„Dziękuję, że tu jesteś” – powiedziałem.

„Nie przegapiłbym tego” – odpowiedział.

Spojrzał w stronę jadalni.

„Oni coś planują” – powiedział.

„Niech planują” – odpowiedziałem.

Poszedłem wcześnie spać i leżałem, nie mogąc zasnąć, nasłuchując odgłosów domu.

O dziesiątej drzwi ich sypialni zatrzasnęły się.

„Rozdał je” – krzyknęła Bula. „Rozdał milion dolarów”.

„Mów ciszej” – syknął Thaddius.

„Nie obchodzi mnie to” – powiedziała. „Rozumiesz, co się właśnie stało?”

„Tak, byłem tam” – odpowiedział. „To była nasza emerytura. Nasz fundusz na dom. Wszystko”.

„Nigdy nie było ‘nasze’” – dodał.

„Miało być nasze” – powiedziała.

Zatrzymała się.

„Kiedy on… no wiesz… umrze” – wyszeptała.

Teraz płaczę.