Dała każdemu wnukowi prezent – ​​oprócz mojej córki… Potem wstał mój mąż… CH2

Część piąta:

Minął tydzień, zanim Margaret zadzwoniła.

Nie SMS, nie wiadomość przesłana przez Claire czy Lydię – prawdziwy telefon. Zobaczyłem jej imię na ekranie pewnego wieczoru, kiedy sprzątaliśmy z Markiem po kolacji. Przez chwilę rozważałem, czy tego nie zignorować. Ale zanim zdążyłem odłożyć telefon, Mark wyciągnął rękę i odebrał mi go.

Jego głos był spokojny, gdy odpowiedział: „Cześć, mamo”.

Po drugiej stronie zapadła cisza, na tyle długa, że ​​niemal usłyszałem, jak przełyka ślinę. Potem odezwała się jej głos, ochrypły i łamliwy: „Musimy porozmawiać. Prywatnie”.

Mark zacisnął szczękę. „Chyba nie ma już nic do powiedzenia”.

„Jeszcze wszystko zostało do powiedzenia” – warknęła. „Zawstydziłeś mnie przed całą rodziną”.

Chciałam wyrwać mu telefon z ręki, dać upust wściekłości, która we mnie kipiała. Ale Mark tylko westchnął. „Wpadnę jutro” – powiedział i rozłączył się, zanim zdążyła powiedzieć coś więcej.

Następnego dnia pojechał sam do jej domu. Chciałem iść z nim, stanąć u jego boku, ale on stanowczo pokręcił głową. „To coś, co muszę zrobić sam”.

Zostałam więc w domu, krążyłam po kuchni i czekałam na jego powrót.

Kiedy w końcu kilka godzin później wrócił przez drzwi, wyglądał jak człowiek, który przetrwał burzę. Koszula była pognieciona, oczy zmęczone, ale emanował też dziwnym spokojem, jakby coś się zmieniło.

„Co się stało?” zapytałem niepewnie.

Położył klucze na blacie, po czym oparł się o niego, krzyżując ramiona. „Próbowała się wytłumaczyć. Powiedziała, że ​​nie chciała wykluczyć Emily. Powiedziała, że ​​to był błąd”.

Zmarszczyłem brwi. „Wierzysz jej?”

Powoli pokręcił głową. „Nie. Bo wtedy się poślizgnęła. Powiedziała, że ​​bała się rozpieścić Emily, zrobić z niej miękką”.

Te słowa uderzyły mnie jak policzek. „Miękka? Przecież to dziecko”.

Oczy Marka pociemniały. „Dokładnie. I wtedy zdałem sobie sprawę – nigdy nie chodziło o sprawiedliwość. Nigdy nie chodziło o pieniądze ani prezenty. Chodziło o kontrolę. O powtarzanie tych samych cholernych lekcji, które mi wpajała. Siła poprzez niedostatek. Miłość poprzez niedostatek. I powiedziałem jej…”. Urwał, jego głos ochrypł, po czym zmusił się do kontynuowania. „Powiedziałem jej, że nie może uczyć tego mojej córki. Nigdy.”

Podszedłem bliżej i delikatnie położyłem dłonie na jego ramionach. „Co powiedziała?”

Zaśmiał się gorzko. „Płakała. Powiedziała, że ​​nastawiam Emily przeciwko niej. Że jestem okrutny. Że niszczę rodzinę”.

Przyjrzałem się jego twarzy. „I co powiedziałeś?”

Spojrzał na mnie, a w jego oczach płonęła determinacja, jakiej nigdy wcześniej nie widziałem. „Powiedziałem jej, że rodzina już jest zniszczona. Po prostu nigdy tego nie zauważyła, bo to ona zawsze trzymała młot. A jeśli chciałaby mieć jakąkolwiek relację z Emily, to na naszych warunkach. Szacunek, życzliwość, konsekwencja – albo nic”.

Przeszedł mnie dreszcz. „I ona się zgodziła?”

„Nie zgodziła się” – przyznał. „Ale też się ze mną nie sprzeciwiła. Po prostu siedziała tam, milcząca, jak ktoś, kogo w końcu złapano. Wyszedłem bez słowa”.

Powoli wypuściłam powietrze, serce waliło mi jak młotem. „I co teraz?”

Mark wzruszył ramionami, jego wyraz twarzy był zmęczony, ale stanowczy. „Teraz czekamy. Jeśli chce widywać Emily, zna zasady. Jeśli nie, to… Emily dorasta bez niej. I może to nie jest taka strata”.

Tej nocy, kiedy kładliśmy Emily do łóżka, pokazała nam rysunek, który zrobiła w szkole. Był to portret rodzinny – ja, Mark i ona, trzymający się za ręce przed naszym domem. Nad nim napisała chwiejnymi literami: Moja rodzina mnie kocha.

Oczy Marka zabłysły, gdy pocałował ją w czoło. I wiedziałem, że w tym momencie już dokonał wyboru.

Rodzina, którą budowaliśmy – pełna miłości, ochrony i przynależności – była silniejsza od tej, którą opuszczaliśmy.

I po raz pierwszy od lat cykl ten został przerwany.