W pomieszczeniu było głośno, w ten uprzejmy, sceniczny sposób, w jaki zachowują się rodziny, gdy chcą, żeby wszystko wyglądało normalnie.

To był noworoczny brunch w Filadelfii – szeregowcu moich rodziców w południowej Filadelfii, kaloryfer syczał, jakby próbował zachować tajemnicę, unosił się zapach kawy, szynki i cynamonowych bułeczek, które mama kupuje hurtowo, bo bardziej ceni sobie pudełko niż ich smak. Telewizor był wyciszony, a parada trwała, a wszyscy mówili odrobinę za głośno, jakby podnosząc głos, nikt nie słyszał pęknięć pod spodem.

Zjadłem już połowę swojego talerza, gdy mały cień przesunął się obok mojego krzesła.

Spokojnie. Rozważnie.

Jakby to było praktykowane.

Dziecięca dłoń dotknęła na wpół zjedzonego talerza i ciepłe resztki wylądowały na moim jedzeniu w samym środku – jajecznica i tłuste domowe frytki wylądowały na moim toście, jakbym był koszem, który ktoś zapomniał wynieść.

Potem spojrzała prosto na mnie.

Alana. Moja siostrzenica. Dziewięcioletnia, włosy splecione w schludne warkoczyki, oczy spokojne w tym niepokojącym spojrzeniu, jakie mają dzieci, gdy powtarzają słowa dorosłego, nie rozumiejąc ich znaczenia.

„Mama mówi, że jesteś śmieciem w rodzinie” – powiedziała.