Córka Karen ze stowarzyszenia właścicieli domów zażądała mojego WiFi dla TikToka — próbowała doprowadzić do mojego ARESZTOWANIA za powiedzenie „nie”!

Część 2 

O wschodzie słońca następnego ranka mój telefon nie przestawał wibrować.
Nie z powodu telefonów alarmowych ani gniewnych wiadomości od wspólnoty mieszkaniowej – ale dlatego, że połowa okolicy udostępniła film „Karen i Madison kontra zdrowy rozsądek” .

Nagranie pani Chen stało się mini-wirusowe w naszej lokalnej grupie na Facebooku „Maple Drive Neighbors Unite!” – tej samej, z której Karen zazwyczaj korzystała do publikowania pasywno-agresywnych przypomnień o rozmieszczeniu koszy na śmieci.
Teraz pojawiło się mnóstwo komentarzy w stylu:

„Nie mogę uwierzyć, że próbowała znacjonalizować czyjeś Wi-Fi”.
„Użyteczność publiczna? Dziewczyno, proszę”.
„Rodriguez zasługuje na medal”.

O 8 rano nawet listonosz parsknął śmiechem, wręczając mi pocztę.
„Królowa Internetu znowu ci dokucza?” – zapytał.

„To zależy” – powiedziałem. „Chcesz dołączyć do mojej nowej religii? Czcimy routery”.

Śmiał się przez całą drogę wzdłuż bloku.

Nagły wypadek HOA

Około południa do skrzynek odbiorczych wszystkich dotarł nowy e-mail:

Temat: Nadzwyczajne zebranie wspólnoty mieszkaniowej – piątek, godz. 19:00.
Od: Toma Harrisona, wiceprezesa
„Ostatnie wydarzenia przyciągnęły niechcianą uwagę i zaszkodziły reputacji naszej społeczności.
Obecność jest obowiązkowa”.

Tłumaczenie: Karen została przyparta do muru, a wilki krążyły wokół niej.

Przez dwa dni okolica huczała od plotek. Ludzie wyprowadzali psy wolniej, żeby po prostu szeptać. Ktoś nawet zmienił nazwę swojej sieci Wi-Fi na FREE4KAREN? LOL .

Po drugiej stronie ulicy, dom Petona pogrążał się w ciemnościach po zachodzie słońca. Zasłony były zaciągnięte. Koniec z pewnymi wieczornymi spacerami i patrolami wspólnoty mieszkaniowej.
Nawet Madison była cicha – choć od czasu do czasu przyłapywałem ją na krążeniu po podjeździe z telefonem w dłoni, wpatrującą się w moje okna, jakby planowała powrót do kina pod tytułem „Złoczyńca, który pozbawił mnie przepustowości”.

Friday Night Lights (i pozwy sądowe)

W ośrodku społecznościowym unosił się zapach przepalonej kawy i żalu.
Wszystkie składane krzesła były zajęte. Nawet emeryci, którzy zazwyczaj unikali spotkań, pojawili się, spragnieni dramatu.

Karen dotarła ostatnia, punktualność uzbrojona w broń palną, obcasy stukały jak młotki sędziowskie. Miała na sobie swój strój – granatową marynarkę, perłowe kolczyki i znaczek HOA przypięty prosto nad sercem.
Madison szła za nią z kapturem na głowie, starając się nie dać rozpoznać. Nie udało się. Połowa sali już widziała nagranie.

Tom Harrison, nasz zmęczony wiceprezydent, odchrząknął. „Zaczynajmy”.

Karen uniosła brodę. „Zanim zaczniemy, chciałabym oświadczyć, że cała ta sytuacja została w internecie rażąco przeinaczona. Moja córka była…”

Tom uniósł rękę. „Karen, proszę usiądź. Zarząd się tym zajmie”.

Zamarła, nieprzyzwyczajona do przerywania. Powoli usiadła, zaciskając usta tak mocno, że marmur pękłby w szwach.

Dowód A: Wideo

Tom odwrócił się w stronę ekranu projektora.
„Najpierw” – powiedział – „dla jasności, przejrzyjmy incydent”.

Nacisnął przycisk „play”.

Znów to samo — nagranie z dzwonka do drzwi, kłótnia, poważny głos oficera Rodrigueza, wyznanie Madison złożone pod numerem 911, Karen wpadająca na ulicę niczym jednoosobowa parada samouwielbienia.

Co kilka sekund publiczność śmiała się lub wzdychała.
Kiedy Karen krzyknęła: „Gromadzenie zasobów to egoizm!”, ktoś z tyłu wyszeptał: „Czy ona mówi o Wi-Fi, czy o papierze toaletowym?”.

Nawet Tom się uśmiechnął.

Kiedy film się skończył, w powietrzu zawisła cisza — gęsta, niezręczna, ostateczna.

Tom złożył dłonie. „Zarząd zapoznał się z tym nagraniem i kilkoma pisemnymi skargami. Jest oczywiste, że doszło do nadużycia władzy”.

Karen zerwała się na równe nogi. „Przemoc? Chroniłam wartości społeczności!”

„Grożąc podjęciem kroków prawnych z powodu hasła internetowego?” – zapytała Sarah Williams, inna członkini zarządu.

Karen spiorunowała ją wzrokiem. „Chodzi o współpracę! Jeśli jedno gospodarstwo domowe gromadzi, to daje zły przykład”.

Sarah skrzyżowała ramiona. „Wysłałeś trzy listy z zarzutem naruszenia prawa własności prywatnej. To nie jest współpraca. To nękanie”.

Wśród tłumu rozległy się pomruki aprobaty.

Tom uniósł kartkę papieru. „W związku z tym, zgodnie z paragrafem 10.3 naszego statutu, wnoszę o natychmiastowe odwołanie Karen Peton ze stanowiska prezesa wspólnoty mieszkaniowej”.

Głosowanie zostało ogłoszone.
Wszyscy członkowie zarządu podnieśli ręce, jednogłośnie.

Karen patrzyła z niedowierzaniem, jakby sama konstytucja HOA ją zdradziła.

„Nie możesz tego zrobić” – syknęła. „Jestem tą wspólnotą mieszkaniową!”

„Już nie” – odpowiedział po prostu Tom.

Rozległy się brawa. Prawdziwe brawa.