Co się stało, gdy stewardesa nie uwierzyła w diagnozę cukrzycy?

Zeznania kapitana

Zeznania kapitana DeMarco były punktem zwrotnym.

Siedział w prostej sali konferencyjnej, jednolity, schludny, z twarzą zmęczoną. Kiedy Thomas poprosił go, żeby opisał, co się stało po moim telefonie przez interkom, DeMarco zacisnął szczękę.

„Poleciłem stewardesie Brennan ocenić sytuację” – powiedział. „Przyszła na pokład i poinformowała, że ​​pasażer czuje się dobrze, a osoba zgłaszająca – pani Lawson – siała panikę”.

Thomas nie podniósł głosu. Zapytał tylko: „Czy to prawda?”

DeMarco zrobił pauzę.

„Nie” – powiedział cicho.

W pokoju zapadła cisza.

„Przeinaczyła powagę sytuacji” – kontynuował DeMarco, mrużąc oczy. „I opóźniła powiadomienie. Gdybym wiedział wcześniej, natychmiast ogłosilibyśmy stan wyjątkowy”.

Thomas skinął głową, jakby ta odpowiedź miała jakiś nieodparty ciężar.

„Kapitanie” – zapytał Thomas – „czy miał pan powody sądzić, że pani Lawson jest niegodna zaufania?”

DeMarco wyglądał na niemal obrażonego.

„Nie” – powiedział. „Nie bez powodu stosujemy procedury dotyczące wolontariatu medycznego. Jeśli pielęgniarka z licencją powie, że nieletni ma wypadek, oczekuję, że moja ekipa potraktuje to poważnie”.

Thomas przesunął dokument do przodu.

„To skarga pani Brennan złożona po locie” – powiedział. „Zarzuca pani Lawson, że ją zaatakowała i zakłóciła spokój. Czy się pani z tym zgadza?”

Wzrok DeMarco’a powędrował po stronie.

Potem spojrzał w górę.

„Myślę, że pani Brennan próbuje się chronić” – powiedział beznamiętnie. „I naraziła pasażera na niebezpieczeństwo”.

Ta wypowiedź – narażająca pasażera na niebezpieczeństwo – stała się nagłówkiem jeszcze przed sfinalizowaniem protokołu zeznań.