CH2 – Właścicielka nieruchomości Karen weszła do mojego domu na „inspekcję” — teraz całe stowarzyszenie jest pod lupą…

Ktoś inny krzyknął: „Zmierzyłeś moją wycieraczkę !”

Patricia poczekała, aż krzyki ucichną. Potem odwróciła się do przodu sali.

Detektyw Marquez podszedł z notesem. „Lorno Keane” – powiedział – „jesteś objęta śledztwem w sprawie wtargnięcia na teren prywatny, bezprawnego nadzoru, oszustwa elektronicznego i kradzieży z użyciem podstępu”.

Lorna wstała, drżąc, ale nieustraszona. „ Jestem Maple Hollow!” krzyknęła.

Mikrofon przerwał w połowie zdania.

Patricia sięgnęła i włączyła zasilanie. „Już nie”.

Policja wyprowadziła ją w kajdankach, mijając próbki farby przypięte do ściany klubowej. Jej fryzura przypominająca pachołek drogowy opadała w świetle jarzeniówek.

Następnego ranka wszystkie media w Pineford podały ten sam nagłówek:

„Prezes stowarzyszenia właścicieli domów aresztowany za prowadzenie nielegalnego procederu nakładania grzywien”.

Pod koniec miesiąca sąd wyznaczył syndyka do nadzoru nad finansami Maple Hollow. Trzech członków zarządu zrezygnowało z pełnienia funkcji i przyjęło ugodę. Lorna została oskarżona o liczne oszustwa, wtargnięcia na teren prywatny i sprzeniewierzenie funduszy stowarzyszenia.

Sędzia skazał ją na prace społeczne — 500 godzin skrobania gumy do żucia z ławek sądowych — odszkodowanie w wysokości 83 tys. dolarów i pięcioletni zakaz zasiadania w zarządzie jakiejkolwiek wspólnoty mieszkaniowej w stanie Rhode Island.

Jej zdjęcie policyjne było wszędzie.

Wydrukowałam go i wyłożyłam nim dno słoika na smakołyki Coopera.

Można by pomyśleć, że to już koniec, ale Maple Hollow musiało się odbudować. Statut wspólnoty mieszkaniowej został napisany od nowa, tym razem z udziałem prawdziwego prawnika. Wybrano nowy zarząd – prawdziwych ludzi z prawdziwymi obowiązkami, którzy nie uważali, że „harmonia estetyczna” oznacza włamywanie się do czyjejś spiżarni.

Nowa prezes, emerytowana nauczycielka Elaine Rhodes , co miesiąc rozsyła newslettery zatytułowane Maple Hollow Monthly , w których zamieszcza takie informacje jak „Wyprzedaż garażowa w sąsiedztwie” i „Obiecujemy, że nie interesują nas wasze ręczniki”.

Czasami wciąż mnie o to pytają – o inspekcję, nagranie, aresztowanie. Ludzie piszą do mnie, że to było jak sprawiedliwość w zwolnionym tempie.

Może i tak było.

Dla mnie był to po prostu wtorek.

Część 2

Dwa dni po aresztowaniu Lorny Maple Hollow wyglądało jak miasteczko, które przetrwało tornado zrobione z papierkowej roboty.

Budynek klubowy został zaklejony taśmą policyjną. Tablica ogłoszeń „Standardy społeczności” została ogołocona – nie było już wydruków o wysokości żywopłotu ani kolorów farby na krawężnikach. Konto DeedsAndNeeds na Instagramie zniknęło z dnia na dzień, zastąpione pojedynczym czarnym postem z napisem „KONTO USUNIĘTE”.

Jednak w cichym szumie kosiarek i zraszaczy w okolicy można było odczuć, że coś jest nie tak.

Ponieważ była jedna rzecz, której nadal nie potrafiłem wyjaśnić —
jak w ogóle znalazła się w moim domu.

Kiedy policja eskortowała Lornę, zapytałem wprost oficera Brelanda: „Skąd wzięła klucz do moich tylnych drzwi?”

Powiedział: „Znaleźliśmy skrzynkę na klucz zamontowaną za rynną”.

Zamarłem. „Nie ja to tam położyłem”.

Skinął głową. „Domyśliliśmy się. Nazwała to „społecznym systemem dostępu”. Twierdziła, że ​​służy do nagłych przypadków związanych z zagospodarowaniem terenu”.

„Awarie w ogrodnictwie?” – powtórzyłam z niedowierzaniem. „Co to takiego? Bunt mniszka lekarskiego?”

Breland uśmiechnął się sucho. „Podobno miała taki zainstalowany w każdym domu w Maple Hollow”.

Tej nocy sprawdziłem. I rzeczywiście, ukryte tuż za rurą spustową, było: mała czarna skrytka z napisem „Maple Hollow Grounds Access”.