CH2 – Na wysokości 35 000 stóp obaj piloci się poddali — dopóki myśliwce F-22 nie usłyszały sygnału wywoławczego nastolatki „Falcon-Six”.

AUTORYZACJA UDZIELONA. BLOKADA W CELU OBRONY ZAKOŃCZONA.

Szkodliwe oprogramowanie rozpuszczało się linijka po linijce.

W Ramstein sala operacyjna wybuchła wiwatami.
„Zrobiła to! Szkodliwe oprogramowanie nie działa. Samolot jest stabilny”.

Pułkownik Briggs powoli zdjął słuchawki. „Nawiąż kanał z Lakenheath. Przygotuj lądowanie awaryjne. I niech ktoś zadzwoni do jej matki”.

Spojrzał ostatni raz na ekran, na którym wciąż pulsował znak wywoławczy Falcon-Six . „Mark, ty sukinsynu” – wyszeptał – „wychowałeś piekielnie dobrego żołnierza”.

Horyzont przechylił się na złoto, gdy samolot zniżył lot przez chmury. Pasażerowie, którzy spędzili ostatnią godzinę uwięzieni między przerażeniem a podziwem, siedzieli teraz w milczeniu, obserwując blask myśliwców po obu stronach.

Gdzieś za Eleną, mały chłopiec pochylił się w stronę przejścia. „Hej, ty jesteś tą dziewczyną, która naprawiła samolot?”

Elena odwróciła się, a zmęczenie przerodziło się w uśmiech. „Może. Ale miałam pomoc”.

„Z samolotów?”

Pokręciła głową. „Od mojego taty”.

Kapitan Ellison spojrzał na nią, jego głos stał się cichszy. „Wiesz, byłby dumny. Nie tylko z tego, co zrobiłaś – ale i z tego, jak to zrobiłaś”.

Elena spojrzała na zachód słońca. „Zawsze powtarzał, że wiedza to rodzaj ochrony. Chyba miał rację”.

W tym samym momencie w Kopenhadze drzwi magazynu otworzyły się z hukiem.
„Duński wywiad!”
Reeves ledwo zdążył nacisnąć Enter, zanim do pomieszczenia wdarli się uzbrojeni agenci. Jego ekrany zamrugały, a sygnał z Falcona-Six został przesłany bezpośrednio do serwerów NATO, rejestrując wszystko.

Został wyrwany z krzesła, krzycząc: „To nie miało się tak skończyć! On mnie okradł! Novak ukradł…”

Uciszył go cios.

Agent prowadzący podniósł wciąż świecący laptop. Ostatnia wiadomość pozostała zamrożona na wyświetlaczu:

ŚLAD ZAKOŃCZONY — ŹRÓDŁO ZIDENTYFIKOWANE: A.REEVES — PROTOKÓŁ FALCON-SIX AKTYWNY.

Witamy w domu, Falcon-Six.

Koła samolotu lotu 982 musnęły pas startowy w RAF Lakenheath z sykiem i wiwatem, który rozniósł się echem po całej kabinie. Na płycie lotniska stały wozy strażackie i pojazdy wojskowe, a ich światła migały raczej w geście salutu niż alarmu.

Gdy silniki wygasły, kapitan Ellison zwrócił się do Eleny. „Wieża mówi, że mamy pozwolenie wojskowe na opuszczenie samolotu. Jesteś na to gotowa?”

Uśmiechnęła się zmęczona, półuśmiechając. „Całe życie byłam gotowa. Po prostu o tym nie wiedziałam”.

Gdy drzwi kabiny się otworzyły, do środka wpadło światło słoneczne. Na dole czekała grupa oficerów wraz z kobietą, której twarz była zalana łzami — Laurą Novak , matką Eleny.

W chwili, gdy się zobaczyły, Elena upuściła laptopa i pobiegła. Jej matka objęła ją tak mocno, że świat jakby się zatrzymał.

„Słyszałaś go, prawda?” wyszeptała Laura.

Elena skinęła głową, opierając ją o ramię. „Tak, mamo. Słyszałam go. I tym razem usłyszało go też niebo”.

Pułkownik Briggs zrobił krok naprzód, zdejmując czapkę. „Pani Novak, praca pani męża właśnie uratowała dwieście dwanaście istnień ludzkich. A pani córka to umożliwiła”.

Laura uśmiechnęła się przez łzy. „Nauczył ją słuchać. Ona po prostu odpowiadała”.

Piloci F-22 wykonali przelot — dwa srebrne sokoły przecinały poranne niebo, pozostawiając za sobą smugi kondensacyjne, które układały się w kształt cyfry 6 .

Wszyscy na ziemi obserwowali to w milczeniu.

Kilka godzin później, gdy wokół niej wirował chaos medialnych i wojskowych odpraw, Elena siedziała sama w cichym hangarze. Laptop leżał na jej kolanach.

Otworzyła nowy dokument. Na górze wpisała:

Projekt Legacy: Nauczanie kodu, który uratował niebo.

A poniżej:

„Mój ojciec zbudował Falcona-Sześć, by chronić życie. Dziś udowodniłem, że nadal działa.
Wiedza to dziedzictwo. Nauczanie to nieśmiertelność.
Przekazujmy to dalej”.

Kliknęła „Prześlij”.

W ciągu kilku godzin jej słowa rozeszły się po całym świecie — zostały ponownie opublikowane, zacytowane, wydrukowane na plakatach w szkołach i akademiach.

Ale na razie po prostu odchyliła się do tyłu i zamknęła oczy.

Niebo nie było już ciche.

Słuchało.