CH2 – Na moim przyjęciu urodzinowym w kawiarni, moja mama szepnęła do mojego brata: „Skoro wszyscy są tutaj, idź i zmień jej zamki…”

„Tak” – powiedziałem. „Zakończenie”.

Zapadła długa cisza, a potem westchnienie, które brzmiało raczej jak porażka niż gniew. „Twoja matka się rozpada. Mówi, że próbujesz nas zniszczyć”.

„Zniszczyła nas tego dnia, kiedy wykorzystała moje nazwisko do prania pieniędzy”.

„Nie rób tego” – powiedział. „Możemy to naprawić”.

„Nie, tato” – powiedziałem cicho. „Dasz sobie radę”.

Rozłączyłem się zanim zdążył odpowiedzieć.

Do południa wiadomość dotarła do nich w pełni. Mój telefon zapełnił się SMS-ami od Nathana, każdy krótszy od poprzedniego:

Mama panikuje.
Tata mówi, że byłeś na policji.
Proszę, zadzwoń do mnie.
Dlaczego to robisz?

Wpisałem jedną odpowiedź.

Ponieważ nie jestem już tematem na okładce.

Potem zablokowałem jego numer.

Tej nocy zadzwonił dzwonek do drzwi.

Spojrzałam przez wizjer i zamarłam.
Mamo.

Stała tam z deszczem we włosach i ogniem w oczach. Bez orszaku, bez występu. Tylko furia otulona designerskim płaszczem.

Otworzyłem drzwi, ale nie odsunąłem się.

„Nie powinieneś był niczego podpisywać” – powiedziała, a jej głos drżał między złością a prośbą.

„Nie powinieneś był podrabiać mojego nazwiska.”

„Myślisz, że policja cię ochroni? Pociągną cię na dno razem z nami.”

„To niech sobie idą” – powiedziałem. „Przynajmniej pójdę tam, mówiąc prawdę”.

Jej wyraz twarzy zadrżał. „Lauren, proszę. Zdrowie twojego ojca tego nie wytrzyma”.

O mało się nie roześmiałem. „Jego sumienie też nie wytrzymało, ale ciebie to nie powstrzymało”.

„Naprawdę aż tak nas nienawidzisz?”

„Nie nienawidzę cię” – powiedziałam cicho. „Po prostu w końcu bardziej kocham siebie”.

Spojrzała na mnie oszołomiona, jakby słowa były wypowiedziane w obcym języku.

„Odpocznij trochę, mamo” – powiedziałem i zamknąłem drzwi.

Następnego dnia otrzymałem e-mail od oficera Granta.

Temat: Aktualizacja śledztwa.
Pani Reeves, dział finansowy potwierdził liczne przelewy zagraniczne na nazwiska Pani rodziców. Pani dokument tożsamości został użyty bez zgody. Jest Pani oczyszczona z odpowiedzialności. Sprawa trafia do postępowania karnego.

Ulga uderzyła tak mocno, że aż zabolała. Oparłam się o kuchenny blat, trzęsąc się ze śmiechu, który był na wpół szlochem. Po raz pierwszy od lat nie byłam kozłem ofiarnym rodziny. Byłam świadkiem.

Dwa tygodnie później nagłówki gazet stały się znane.

Para z Portland objęta federalnym dochodzeniem w sprawie oszustwa tożsamościowego – córka na liście ofiar.