CH2 – Na moim przyjęciu urodzinowym w kawiarni, moja mama szepnęła do mojego brata: „Skoro wszyscy są tutaj, idź i zmień jej zamki…”

Zawahałam się. Szept mojej matki rozbrzmiał mi w głowie:
„Bo mama mu kazała”.

Zamrugał. „Przepraszam?”

„Poprosiła go, żeby dziś wieczorem wymienił mi zamki” – powiedziałem cicho. „Bez słowa”.

Zanim zdążył odpowiedzieć, radio zatrzeszczało. Usłyszał głos dyspozytora:

„Mamy zgodność odcisków palców w środku. Wysyłamy dowody do dowództwa”.

Wyraz twarzy oficera uległ zmianie — zmieszanie zmieniło się w niedowierzanie, a potem w niepokój.

„Pani Reeves” – powiedział powoli – „może pani usiąść i to wyjaśnić”.

Krawężnik przed moim budynkiem był zimny i wilgotny. Usiadłem na nim, obejmując się ramionami, podczas gdy funkcjonariusz – Grant, jak głosiła jego odznaka – kucał obok mnie.

„Odciski znajdujące się w twoim mieszkaniu nie należą do ciebie ani do twojego brata” – powiedział ostrożnie.

„Czyje więc one są?”

Odwrócił tablet w moją stronę.
„Thomas Hail. Czy to imię coś ci mówi?”

Zaparło mi dech w piersiach. „On jest… on jest siostrzeńcem mojego właściciela. Zajmuje się konserwacją.”

Grant skinął głową. „Jest już w areszcie. Znaleźliśmy nagranie, na którym widać, jak wszedł wczoraj wieczorem do twojego mieszkania z dorobionym kluczem. Jest ścigany za wielokrotne nielegalne wtargnięcia na teren kompleksu”.

Zakręciło mi się w głowie. „Ale… co on robił w środku?”

Grant zawahał się, po czym wstał. „Może zechcesz sam to zobaczyć”.

W środku drzwi były otwarte, drewno drzazgowe przy framudze. Mieszkanie wyglądało na nietknięte – kanapa, telewizor, kuchnia. Ale wszystkie zdjęcia mnie i mojego sześcioletniego syna, Liama, były odwrócone stroną do dołu.

Grant wskazał na stolik kawowy. „Ta koperta została na twojej kanapie”.

Moja ręka się zatrzęsła, gdy ją podnosiłem.

Wewnątrz znajdowała się pojedyncza, wydrukowana wiadomość.

„Powiedz matce, że prawda zawsze znajdzie drogę do domu.”

Słowa nie miały sensu. A jednak wydawały się skierowane precyzyjnie – nie do mnie, ale przeze mnie.

Grant obserwował moją reakcję. „Wiesz, co to może oznaczać?”

Wpatrywałam się w kartkę, a puls dudnił mi w uszach.
„Myślę, że nie włamał się, żeby coś ukraść” – wyszeptałam. „On coś dostarczał”.

„Co dostarczasz?”

Przełknęłam ślinę. „Wiadomość przeznaczona dla niej – mojej matki”.