Część I 

Miałam czterdzieści dwa lata, gdy pewnego wieczoru matka przedstawiła mnie całej sali wpływowych osobistości z Waszyngtonu jako swoją rozczarowującą córkę.

Cóż, nie tymi słowami – Patricia Driscoll była na to zdecydowanie zbyt elegancka. Ale nie musiała wypowiadać tego słowa przed wszystkimi w tej lśniącej rotundzie w Narodowych Archiwach, by usłyszeć jego echo między wierszami.

„Oczywiście, moja córka Lenor też tu jest” – powiedziała, jej głos był opanowany i słodki. „Pracuje w administracji… chyba w dziale wsparcia IT. To ważna praca, na swój sposób”.

Wsparcie informatyczne.

Pamiętam ciszę, która nastąpiła. Uprzejme, skąpe brawa. Sposób, w jaki kilku gości pochylało głowy w moją stronę ze współczującymi uśmiechami. Biedactwo, zdawało się mówić ich oczy. Nie nadążało za rodzinną tradycją.

Trzymałam ręce złożone na kolanach, z opanowanym wyrazem twarzy i równym tętnem. Lata treningów nauczyły mnie regulować wszystko – bicie serca, oddech, emocje.
W końcu to była część mojej pracy.

A moja praca, wbrew temu, co myślała moja matka, nie miała nic wspólnego ze wsparciem IT.

Trzy tygodnie wcześniej zadzwoniła do mnie, a jej głos był jak zwykle ostry.

„Lenor, gala jest 15-tego. Obowiązują stroje formalne, bez osób towarzyszących. I proszę” – dodała, a westchnienie było słyszalne w słuchawce – „tym razem ubierz się stosownie”.

„Odpowiedni” w świecie Patricii Driscoll oznaczał niewidzialność.
Żadnych jaskrawych kolorów. Żadnych opinii. Żadnych przypomnień, że jej średnie dziecko wyrosło na kogoś, kim nie mogła się chwalić.

„Chcesz, żebym wtopiła się w tłum” – powiedziałam.

„Tak” – odpowiedziała szorstko. „Dokładnie. Po prostu wtop się w tłum”.

To było coś, w czym byłem naprawdę dobry.

Dorastanie w rodzinie Driscolli oznaczało życie pod ciągłą obserwacją. Moja matka była prokuratorem federalnym – błyskotliwą, nieustępliwą kobietą, która zbudowała swoją reputację, likwidując sprawy korupcyjne i obalając mężczyzn, którzy uważali się za nietykalnych.
Dla świata zewnętrznego była uosobieniem uczciwości i doskonałości. Dla swoich dzieci była… kimś zupełnie innym.

Thomas, mój starszy brat, idealnie wpasował się w jej plan. Studia prawnicze na Ivy League, partnerstwo w firmie w Waszyngtonie w wieku trzydziestu pięciu lat, randki z modelkami, które wyglądają, jakby były obsadzone w reklamach wyborczych. Rebecca, najmłodsza, wyszła za mąż za asystenta kongresmena i teraz organizowała gale charytatywne, jakby były sztuką performatywną.
Oboje byli złotymi dziećmi – „historiami sukcesu”.

A potem byłam ja.
Ta, która „poszła inną drogą”.
Ta, która „nigdy do końca nie wykorzystała swojego potencjału”.